Update neef-nicht huwelijk

HET MOCHT ALTIJD AL!

Door Pamela Hemelrijk
Een verbod op huwelijken tussen neef en nicht heeft in Nederland nooit bestaan, zei minister Hoogervorst in 2003 in antwoord op kamervragen. En verdomd: dat blijkt waar te zijn. Artikel 88 van het oude burgerlijk wetboek verbood van alles en nog wat, maar niet het huwelijk tussen neef en nicht.
V??r 1970 waren alle verbintenissen tussen bloedverwanten tot en met de derde graad verboden. Dus je mocht niet trouwen met je vader/moeder (1e graad), broer/zuster (2e graad), of oom/tante (3e graad). Daarnaast was het expliciet verboden te trouwen met je oud-oom of oud-tante (alsof iemand ooit zou willen trouwen met de zuster van zijn grootmoeder, vooropgesteld dat die ?berhaupt nog in leven is), en trouwen met je zwager of schoonzuster mocht ook niet (n?g onbegrijpelijker, want die twee hebben genetisch niets maar dan ook niets met elkaar uitstaande). Maar over neven en nichten geen woord. Het tekent de volstrekte willekeur van onze wetgeving.

Gek genoeg was er in die wetgeving ook een ontsnappingsclausule ingebouwd: om het verbod te omzeilen kon je bij de koning(in) dispensatie aanvragen, die ? als ik Hoogervorst geloven mag – vrijwel altijd werd verleend. Of op die manier ook huwelijken tussen vaders en dochters of broers en zusters zijn gelegaliseerd (laat staan huwelijken tussen oudooms en achternichten) heb ik niet kunnen achterhalen. Maar 3e graads verwanten konden er ? met dispensatie – lustig op los trouwen. Anton Mussert was bijvoorbeeld in alle eer en deugd gehuwd met zijn tante, om maar een dwarsstraat te noemen.
Waarom die dispensatiemogelijkheid, vraag je je af. Ik zou zeggen: ?f je verbiedt trouwen met ooms en tantes wegens gevaar voor de volksgezondheid, ?f je verbiedt het niet, omdat het geen kwaad kan. Maar je laat het niet van het ochtendhumeur van de kunnegin afhangen. (Tenzij de Majesteit zich bereid verklaart om Persoonlijk de zorg op zich te nemen voor de gehandicapte kinderen die het gevolg zijn van Haar Doorluchtige Toestemming. Maar dat zie ik Haar nog niet zo ??ntweedrie doen.)
Ik kan dan ook maar ??n reden bedenken voor die ingebouwde ontsnappingsclausule: namelijk dat trouwen binnen de familie een bij uitstek adellijke traditie is. Koninklijke bloedverwanten werden bijna standaard aan elkaar uitgehuwelijkt, om te voorkomen dat het familiebezit uiteen zou vallen. William and Mary waren neef en nicht, en vrijwel alle Europese vorstenhuizen waren door inteelt met elkaar vervlochten. Erfelijke ziektes als hemofilie (en niet te vergeten van krankzinnigheid) waren daar dan ook aan de orde van de dag.
Kortom: inteelt voorkomen was allemaal goed en wel, maar een absoluut en ondubbelzinnig verbod zou de aristocratie teveel in de wielen rijden. Dus werd er een achterdeurtje open gelaten, en de sleutel daarvan werd overhandigd aan de Majesteit. Als u een betere verklaring heeft voor die onzinnige dispensatieregeling, dan hoor ik het graag.
Deze wetgeving is in 1970 ingrijpend gewijzigd. De hervorming was het geesteskind van prof. J.C. van Oven, Leids hoogleraar in het Romeins Recht, die in het kabinet Drees III een blauwe maandag minister van Justitie is geweest (van februari tot oktober 1956, om precies te zijn), omdat de zittende minister (Donkers) onverwacht de pijp uit was gegaan. Hij zette ons huidige huwelijksrecht op poten, dat o.a. gericht was op een betere rechtsbescherming van de gehuwde vrouw, en tot vandaag voortleeft als de ?Lex Van Oven?.
Aan genetica had deze rechtsgeleerde echter geen boodschap, zo te zien. Want onder de huidige wetgeving is alles toegestaan, behalve dan huwelijken tussen ?verwanten in de opgaande of neergaande lijn? (in gewoon Nederlands: je mag niet trouwen met je moeder of je grootmoeder, en ook niet met je dochter of je kleindochter), en huwelijken tussen broer en zuster. De Koningin komt er niet meer aan te pas; nu is het de minister van Justitie die ontheffing kan verlenen. Maar dat geldt alleen voor broers en zusters die door adoptie familie van elkaar zijn geworden.
Zo ziet u maar: wat vandaag bloedschande is, kan morgen ineens bon ton zijn. ?t Hangt er maar net van af wat de boven ons gestelden het beste uitkomt.
Maar mijn theorie dat de versoepeling van ons huwelijksrecht verband hield met de moslimimmigratie blijkt dus bij nader inzien niet houdbaar te zijn. (Ik neem dan ook bij deze mijn insinuatie terug. Want zelfs ik kan niet geloven dat minister van Oven reeds in 1956 rekening hield met de gezinsherenigingsgolf van de jaren zeventig. Zo parano?de ben ik nou ook weer niet.)
Maar het kwam wel goed uit, want het bespaarde de overheid een enorme hoop gezeik. Wat had men anders aan gemoeten met al die Marokkaanse en Turkse meisjes die als slavinnen aan hun oom worden uitgehuwelijkt? De administratieve rompslomp zou niet te overzien zijn geweest, en de koningin zou zijn bedolven onder de ontheffingsverzoeken. Bovendien kon dan de onderdrukking van moslimvrouwen niet meer onder het vloerkleed worden geveegd, en daar werd nou juist krampachtig over gezwegen.
Dat zwijgen werd zelfs ge?nstitutionaliseerd door de draconische antidiscriminatie-wetgeving: vrijwel niemand durfde over de moslimcultuur ?berhaupt een uitspraak te doen, want voor je het wist had je een strafvervolging wegens racisme aan je broek. Welke criteria daarbij werden gehanteerd was volslagen duister. Janmaat is als crimineel veroordeeld wegens de slogan ?vol is vol?. Sindsdien is die term gebezigd door diverse hoogwaardigheidsbekleders, en laatst zag ik hem zelfs als kop in de Volkskrant staan. Geen haan die ernaar kraaide. En dat allemaal onder dezelfde wetgeving.
Daar ligt nou een mooie kluif voor de commissie Gelijke Behandeling, zou men zeggen. Maar die zwijgt over deze barbaarse rechtsongelijkheid als het graf, en concentreert zich op Marokkanen die geweigerd worden in disco?s. Dat de een vrijuit gaat terwijl de ander voor datzelfde delict in de nor wordt gegooid, dat deert de commissie niet. Maar dat een Marokkaan soms een avondje disco misloopt, daarover schreeuwt zij moord en brand.
Ondertussen zitten we door al dat abominabele juridische broddelwerk nu wel met de gebakken peren Huwelijken met ooms en neven komen veelvuldig voor in Turkse en Marokkaanse families. Hoe frekwent, dat weten we niet, want dat mag in de statistieken niet worden bijgehouden. Maar in elk geval zo frekwent dat een allochtoon kind inmiddels twee keer zoveel kans loopt jong te overlijden als een autochtoon kind. Een half procent van de Nederlandse kinderen wordt geboren met een erfelijke aandoening. Bij een neef en nicht huwelijk verdubbelt die kans tot 1 procent, en Turks/Marokkaanse mensen, die regelmatig binnen de familie trouwen, zitten nu al op een kans van 2 a 3 procent. Dit blijkt allemaal uit een onderzoek van prof. Dr. Martijn Breuning, klinisch geneticus aan de universiteit Leiden. Voor het geval u me niet gelooft.
Het behoeft geen betoog dat de kans op genetische afwijkingen per generatie groter wordt, zeker binnen een relatief kleine en ge?soleerde gemeenschap als het Turks/Marokkaanse volksdeel in Nederland. Een huwelijk tussen een neef en nicht is ??n ding, maar wat als de partners zelf ook al het produkt zijn van een huwelijk tussen neef en nicht? Dan wordt de kans op erfelijke ziektes in het kwadraat verheven, als het ware. En als h?n kinderen ook weer met hun neefjes en nichtjes of ooms en tantes trouwen is het leed helemaal niet meer te overzien, naar gevreesd moet worden.
?t Is een zonderlinge situatie geef toe: vroeger, toen inteelt hier slechts sporadisch voorkwam (en dan nog hoofdzakelijk onder aristocraten), hadden we wetten die het verschijnsel binnen de perken hielden. En juist nu het een probleem van formaat dreigt te worden zijn die beperkingen opgeheven!
Hoogervorst gaat er niets aan veranderen: hij vindt een verbod op huwelijken tussen neef en nicht ?buiten proportie?. Over huwelijken met ooms en tantes laat hij zich niet eens uit..
Dat belooft wat voor de toekomst. Als u het mij vraagt krijgt de toch al zwaar verloederde gezondheidszorg in dit land er straks een gigantisch probleem bij.

Print Friendly, PDF & Email
Share