RABOBANK BETROKKEN BIJ VAATSTRA-MOORD

EXTRA: OP NRCOMBUDSMAN EEN ANALYSE VAN HET INTERVIEW VAN VANDAAG MET JAN POOT IN DE VOLKSKRANT OVER DE AFFAIRE-DEMMINK

BREAKING: UIT DEEL TWEE VAN HET DAGBOEK VAN MAAIKE TERPSTRA KOMT EEN MISDADIGE ROL NAAR VOREN VAN RABOBANK BIJ DE COVER UP VAN DE WARE TOEDRACHT * EIND VORIG JAAR WERD EEN VRIENDJE VAN JORIS DEMMINK BIJ RABOBANK AANGESTELD ALS ´REPUTATIEMANAGER´

Ik weet nog niet wat ik ooit met dit schrijven doe, maar van mij mogen de mensen wel weten, wat hier met Justitie aan de hand is. Want zolang mensen niet wakker gemaakt worden, zullen velen nog in ons recht geloven en gaat er niks veranderen. Zij hebben de macht en zullen deze misbruiken. Als dit schrijven een boek zou moeten worden, zou ik de titel wel weten: “De moord die niet mocht worden opgelost”.

marianne_vaatstra_dagboek

HET BANKPASJE WAAR MARIANNE ZES MAANDEN NA HAAR DOOD MEE PINDE VERANDERT NA TWEE JAAR VAN RABO IN ABN AMRO

22 november 2001

Via Peter R. de Vries kwam er een mailtje binnen met het bericht dat hij zich herinnert dat er in oktober begin november een bankpasje was ingeslikt met de naam M. Vaatstra. Dit was in 1999 in Groningen. Ze hebben dit nu aan de recherche overgedragen en die hebben nu de adviseur van het Crisismanagement en fraude bestrijding ingeschakeld van de Rabobank, Ik belde hierover met een rechercheur, die mij vertelde dat we het bankpasje van Marianne terug hadden gekregen. Maar dat is niet zo. Het pasje waar ze haar laatste avond om even voor 22.00 uur nog F25,- mee had
gepind, zou dan nog in haar portemonnee moeten zitten. Alles wat daar in zat, zit er nog precies zo in. We kunnen ons niet voorstellen dat we er niet achter zijn gekomen dat haar bankpasje er niet bij was. Maar haar persoonlijke bezittingen kregen we ook in fases terug. Zoals haar rugtasje met make-up spulletjes dat we pas afgelopen zomer terugkregen. Het pasje zou ook in haar jas gezeten kunnen hebben. Deze jas hebben wij nog steeds niet terug. Nu duikt er in Groningen waarschijnlijk haar pasje op en dan zegt de recherche dat wij haar pasje terug hebben gekregen. Maar dat is niet zo. Als wij dan vragen om de kenmerken blijkt dat het bankrekeningnummer klopt en ook dat het 002 was. Dat staat voor haar tweede pasje. En hoe werd haar naam omschreven? Daar was geen antwoord op, dat werd aangeduid met slachtoffer. Dan rijzen er direct weer meer vragen en wij kregen een gesprek met de manager van de Rabobank, die het zou gaan uitzoeken. Wij vroegen hem om de uitslag hiervan aan ons door te geven en niet via de recherche. Het waarom niet heb ik hem uitgelegd. Dat we al tweeeneenhalf jaar zoveel leugens over ons heen hebben gekregen. En mocht het nu Marianne haar bankpasje zijn en het zou de recherche niet goed uitkomen dan is het er nooit geweest. De gezochte Afghaan leefde op 6 mei 1999 al met een identiteitsbewijs van een Iranier uit Groningen en dit is ook niet nagetrokken. Het zou dus wel eens slecht kunnen uitkomen dat er pasje er wel op dook. 13 december belde Bauke met Damstra die vertelde hem dat hij nu maandag 17 december naar Groningen zou gaan om deze Iranier eens aan de tand te voelen. Dan vraag je je af: waarom nu pas? Deze Lijn naar Groningen hadden ze toch veel eerder kunnen uitzoeken. In september 1999 werd er al aangegeven via het assurantiekantoor in Augustinusga dat deze verdwenen Afghaan een vals persoonsbewijs moest hebben. De uitslag van — het bankpasje is er na ruim drie weken nog niet. Waarom moet alles zo lang duren?

Wat het bankpasje betreft, daar komt ook geen duidelijkheid over. Alles blijft duister. Mag ook hier geen openbaarheid komen? Wij hebben dit bankpasje niet terug gekregen. Maar waar is het dan wel?

RABOPAS

5 februari 2002

Het bankpasje, daar komt ook geen duidelijkheid over. De mevrouw die destijds het pasje is tegengekomen, vertelde ons dat ze het in het archief had gedaan en dat de gegevens hiervan gedurende vijf jaar te achterhalen zijn. Ze zegt dat het een Rabopasje was met de naam M. Vaatstra. Ze noemt zelfs nog een collega die destijds bij haar was. We zitten nu weer te wachten op duidelijkheid hierover, maar die krijgen we niet. In het eerste telefonisch gesprek met Damstra over dit pasje, zei hij dat we het teruggekregen hadden. Dat is niet zo, maar waarom noemt hij dat in een tweede en derde telefonisch gesprek niet meer tegen ons. Dan gaat hij er in mee om dit pasje boven water te krijgen. Als het eerste gesprek, waarin hij zei dat we het pasje volgens hun gegevens hadden teruggekregen, de waarheid was, dan hou je dat toch vol en dan verander je later toch niet van mening.

6 mei 2002
Weer veiligheidszaken gebeld over het bankpasje van Marianne. Geen uitslag.

11 mei 2002

Weer met een Anneke Rossina gebeld, het zoveelste telefoontje over het bankpasje, dit gaat nu al zeker een halfjaar zo, ze zal het nu uitzoeken, ook dit hele gedoe klopt weer niks van en we zullen nooit mogen weten of het Marianne haar pasje was.

BANKPAS ABN

21 mei 2002

ABN veiligheidszaken belt ons. Marianne’s pasje is er niet.

19 september 2002

Het bankpasje werd ook genoemd. Het werd nu ineens een ABN bankpasje, dat kan dus niet. De mevrouw die het toen had verwerkt, heeft het duidelijk over een Rabopas met haar naam, we hebben deze papieren in huis, maar het pasje was voor hun niet zo belangrijk, maar voor ons wel.

Print Friendly, PDF & Email
Share