Pedigraaf hangt groggy in touwen

lunshofpedo.jpgAls een murwgebeukte en half-KO geslagen pricefighter verliet Telegraaf-advocaat Bas le Poole van Houthoff Buruma vanochtend de zittingszaal in de Amsterdamse rechtbank met in zijn kielzog een verbijsterde Pedigraaf-jurist met de naam Van der Meij. Niets heeft hij naar voren kunnen brengen van enige substantie; van de bijna drie uur die het KG duurde was hij amper een kwartier aan het woord geweest. Balbezit: Telegraaf 5%, Kat 95%. Op het spervuur aan onthullingen over de criminele werkwijze van Wakker Nederland -een pedofiel in de hoofdredactie, het bestrijden van de waarheid in de Vaatstra-zaak, actieve steun aan de criminele pedo Joris Demmink, pure propaganda in opdracht van het ministerie van Defensie, inter alia- had de peperdure ‘topadvocaat’  geen enkel weerwoord! Maar het meest verbijsterende van alles is toch wel dat De Telegraaf ruim twee jaar na dato nog altijd weigert enige inhoudelijke mededeling te doen over de reden van het ontslag van uw webmaster als correspondent te Bangkok [backgrounds]. President Poelmann moet wel gedacht hebben: wat een zooitje idioten daar bij Wakker Nederland! Le Poole wist ook niet aan te geven

paradijsin hoeverre zijn client nu eigenlijk schade opliep door het optreden van uw webmaster. Die laatste kopte deze voorzet dan ook als een ware topspits in door te stellen dat hij De Telegraaf geen schade berokkende, maar juist behulpzaam was door de krant te confronteren met hun eigen journalistieke falen en bedrog van hun lezers. “De krant zou mij dankbaar moeten zijn in plaats van mij te dagvaarden!” riep hij. Binnenkort op de site enige beelden van de gang van zaken rond deze unieke zitting die geheel werd geboycot door de media maar wel werd bezocht door een flink aantal -een stuk of 10- lezers van deze site. Dank daarvoor, beste mensen!

Er gebeurde van alles op de zitting. Het begon al met een felle discussie over het filmen. De Telegraaf wilde dat natuurlijk niet: als je geen zaak hebt of een zwakke zaak wil je natuurlijk zo min mogelijk exposure. De president verbood het filmen hetgeen leidde tot een felle reactie van uw webmaster. “Waarom willigt u de wens van mijn wederpartij in? Waarom mag deze zaak die gaat over journalistiek en waarvan de aanleiding gevormd wordt door nota bene filmpjes op YouTube niet worden gefilmd zodat ook deze zitting het net op kan? En dan nog een argument: normaal zitten er bij een interessante zaak altijd journalisten in de zaal die verslag doen. Maar hier niet omdat dit item wordt geboycot door de MSM. Ik heb dus  geen andere mogelijkheid recht te doen aan de openbaarheid van deze zitting door zelf zorg te dragen voor de publiciteit.” Maar de rechter liet zich niet vermurwen: “Er is hiervoor een aparte procedure waarbij filmen moet worden aangevraagd bij de afdeling Voorlichting. Dat heeft u niet gedaan en dus mag er niet worden gefilmd.” Vervolgens probeerde uw webmaster deze strategische overwinning -wederpartij opereert liefst in het duister- optimaal uit te nutten.

“Is het dan mogelijk dat er alleen geluidsopnames worden gemaakt? Meneer Le Poole, verzet u zich ook daartegen? Wil uw client dat alles  wat hier voorvalt op geen enkele wijze in de openbaarheid komt? Is dat de wijze waarop de grootste krant van Nederland procedeert?”

Le Poole begon zenuwachtig te wiebelen maar moest zeggen dat hij zich ook verzette tegen geluidsopnames. De toon was gezet!

Het filmpje met Edwin de Roy van Zuydewijn waarin Kees Lunshof wordt ontmaskerd als een corrupte slippendrager van het Koninklijk Huis [filmpje; vanaf 6:00] sloeg in als een bom. Deze vertoning vormde de aanleiding voor de overstap naar de zaak-Demmink: “Lunshof en Demmink zaten samen in een netwerk van criminele kinderverkrachters. De Telegraaf is Demmink gaan beschermen en maakt zich daarmee medeplichtig aan kindermisbruik en de meest walgelijke delicten die ons strafrecht kent [bekijk filmpje]. De krant is een criminele organisatie en dient ook als zodanig te worden behandeld.” Dit kon allemaal zomaar worden gezegd zonder dat de advocaat van De Telegraaf ook maar een lettergreep weerwoord bood!

Het betoog van uw webmaster kwam op het volgende neer: ik gaf me uit als journalist van De Telegraaf om deze krant te provoceren en schade te berokkenen alsmede ook om voor mezelf een podium te creeeren om de misdadige werkwijze van de krant bekend te maken aan een groter publiek. Het is een vorm van actievoeren die volgens de ‘leer van Schuyt’ en diens criteria voor burgerlijke ongehoorzaamheid waarbij sprake kan zijn van ‘strafuitsluiting’ niet onrechtmatig is.

“Maar als u De Telegraaf zo misdadig vindt, waarom wilde u dan voor die krant werken?” vroeg Poelmann. Hier spelen een aantal zaken. In 2007 ging ik nog vriendschappelijk om met enkele belangrijke journalisten van De Telegraaf en die hebben mij expliciet aangeraden te solliciteren, met name Menzo Willems, Bart Mos, Joost de Haas en Martijn Koolhoven. Daarnaast was de krant toen nog lang niet zo verdorven en corrupt als thans -dat is het gevolg van de komst van de volstrekte malloot -overigens ook zwaar corrupt– Sjuul Paradijs als hoofdredacteur in 2009. Ook speelt mee dat ik in 2001 en 2002 reeds voor De Telegraaf heb gewerkt (De Financieele Telegraaf) en daar enkele zeer belangrijke stukken heb kunnen publiceren. Maar het allerbelangrijkste is natuurlijk dat ik de krant pas misdadig ben gaan vinden als gevolg van de hele weerzinwekkende gang van zaken rond mijn aanstelling en mijn ontslag als correspondent! “Een krant die tot dergelijke waanzin in staat is, die moet wel tot op het bot verdorven zijn!” meldde ik de president. Le Poole zat erbij en keek ernaar.

“Waarom wordt ik niet gedagvaard voor smaad en laster wegens alle beschuldigingen aan De Telegraaf en aan journalisten van die krant?” hield ik Le Poole voor. “Waarom staan we hier met een absurde non-zaak die nergens over gaat? Ik zal het u zeggen: omdat ik gelijk heb! Omdat De Telegraaf inderdaad een smerige en corrupte bende criminelen en pedofielen vormt die onder de dekmantel van het bedrijvan van journalistiek rugdekking geven aan kinderverkrachters, moordenaars, aan oorlogen waarin onschuldige Nederlandse jongens aan flarden worden geschoten!” Ik begon er zowaar lol in te krijgen.”Omdat ik niet te pakken ben op de kern van de zaak, probeert De Telegraaf mij nu aan te pakken op niets, op het zwaaien met een visitekaartje! Een ontluisterende gang van zaken, dat de krant een beroep moet doen op de rechterlijke macht met diens beperkte capaciteit om een non-zaak voor te brengen die de werkelijke misstanden moet verhullen!”

demmink“Ik zal u zeggen wat de werkelijke reden is van het absurde gedrag van De Telegraaf tegen mij. Dat is dat ze op de Basisweg een hartverzakking kregen van angst toen ze te horen kregen dat ik was aangenomen. Ik was toen namelijk al ruim bezig met Demmink en de hoofdredactie was als de dood dat ik in mijn onderzoek zou stuiten op de criminele betrokkenheid van Lunshof bij het Demmink-pedonetwerk. In totale paniek hebben ze mij een zak geld -10.000 Euro- in het gezicht gesmeten in de hoop dat de zaak daarmee van tafel zou zijn. Maar zo werkt dat niet. Op deze wijze kan je niet met mensen omgaan. Dat is geen juridisch argument, maar een menselijk argument.” Bronnen melden zelfs dat Lunshof betrokken is geweest bij rituele en pedo-seksuele martel- en moordpraktijken op jonge en weerloze kinderen. Er staat dus nogal wat op het spel voor Wakker Pedoland.

Ook ter sprake kwam de juridische terreur tegen mijn persoon die wordt uitgeoefend vanaf het moment dat mede dankzij mijn onthullingen aan het licht kwam -de zaak-Westenberg- dat de rechterlijke macht in Nederland wordt aangestuurd door een criminele en corrupte top in Den Haag met Joris Demmink als sleutelfiguur. “Het is typisch Nederland: Willem Oltmans, Alexander Nijeboer, Pamela Hemelrijk, Theo van Gogh: allemaal journalisten met wie is afgerekkend wegens hun onthullingen of hun boodschappen. Het wordt de hoogste tijd dat u deze terreur tegen mij stopt en dat de rechterlijke macht bij zichzelf te rade gaat en schoon schip maakt! In 2004 toen deze terreur begon was ik de leading journalist in Nederland op het gebied van de juridische wereld. Vanaf dat moment ben ik gesloopt in een serie van processen die ik overigens allemaal heb gewonnen, maar daar gaat het niet om. Het is een stelselmatige en welbewuste campagne om mijn reputatie en strijdlust aan te tasten en mij uiteindelijk uit te schakelen als journalist.”

Er kwam natuurlijk nog veel meer ter sprake, maar hier laten we het voorlopig even bij. Uiteindelijk pleitte ik dat de eis van De Telegraaf (ik mag me niet meer namens De Telegraaf uitgeven op straffe van een dwangsom van 10.000 euro voor iedere overtreding) moet worden afgewezen op grond van de volgende feiten en omstandigheden:

1. Ik heb me nooit serieus voor De Telegraaf uitgegeven; het betreft een vorm van actievoeren die zowel proportioneel als rechtmatig is, ook volgens de leer van Schuyt. Met deze acties probeer ik aandacht te genereren voor de misstanden bij De Telegraaf.

2. Er is geen schade voor de wederpartij, althans deze heeft niet aannemelijk kunnen maken dat er sprake is van schade.

3. De Telegraaf heeft de hele gang van zaken aan zichzelf te wijten door de handelswijze begin 2008: het aangaan en vervolgens om schofterige wijze opzeggen van een arbeidsovereenkomst zonder iets zwart op wit te zetten, laat staan de eis te formuleren dat uw webmaster zich niet meer zou mogen uitgeven als werkend voor De Telegraaf.

Uitspraak 24 juni

Print Friendly, PDF & Email
Share