OM en Moszkowicz: vete of soap?

MOSZKOWICZ MOET KAPOT, COUTE QUE COUTE

Je kon erop wachten: De Telegraaf meldt vanochtend dat Bram Moszkowicz, de advocaat van Willem Holleeder, ‘het doet’ met een vrouwelijke verdachte uit de afpersingsgroep-Holleeder. Hiermee is de volgende stap gezet in de actie ‘kill Bram’ die reeds eerder op
deze site
werd aangekondigd. Het doel van Justitie bij deze actie is tweeledig: door de ‘consigliere-kaart’ uit te spelen (de advocaat is in feite onderdeel van de criminele organisatie die hij verdedigt) meent Justitie de kansen op een succesvolle vervolging tevergroten. Maar daarnaast gaat het bij dit alles ook om het maskeren cq. tegengaan van onthullingen over corruptie en sexuele uitspattingen in de eigen gelederen. Overigens zou Bram niet te zeer hoeven te zitten met zijn escapades: zijn verweer zou moeten luiden ‘nou, dan ben ik in goed gezelschap, want Mabel Wisse Smit deed het met Klaas Bruinsma!’

Sinds de ‘affaire-Demmink’ op het Ministerie van Justitie door de autoriteiten slechts met de grootst mogelijke moeite kon worden ‘gedownplayed’ zwellen de verhalen over ‘juridische orgieen’ steeds sterker aan. Het maandblad Quote schreef eens tussen neus en lippen door over een groepje rechters die zich ’s nachts liet insluiten op de rechtbank te Amsterdam om zich vervolgens over te geven aan geneugten van allerlei aard. En een bron in het Gooi wees ons ooit op een huis met de woorden dat daar de ‘roze rechters’ op gezette tijden bijeenkwamen. Het ontluisterende verhaal over de vice-president van de rechtbank te Maastricht die actief bleek te zijn in de wereld van de kinderporno speelde natuurlijk ook ook een rol net als de affaire-Tonino waarover later meer.
Het is natuurlijk een groot taboe over dit soort zaken te schrijven, maar ja, nu het OM meer geinteresseerd blijkt in de pik van Moszkowicz dan in de mogelijke delicten van Holleeder gaan natuurlijk alle remmen los.
Daarnaast speelt ook dat justitie in de greep is geraakt van het corruptiespook. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat (top)mensen van Justitie zijn gezwicht voor het grote criminele geld in ruil voor informatie. Deze informatie wordt thans via een zogeheten ‘contra-strategie’ in het gezicht van Justitie teruggesmeten (de memory-sticks) om het apparaat verder in diskrediet te brengen. Dus de hele actie Holleeder-Moszkowicz zou in feite te interpreteren zijn vanuit de drang precies dat bij zichzelf te maskeren (corruptie en perversiteit) wat men de verdachten (Holleeder en Moszkowicz) voor de voeten werpt. Overigens melden bronnen dat deze hele strategie zijdens het OM wordt aangestuurd door Fred Teeven die afwisselend wordt omschreven als ‘mega-corrupt’ (zelfs het NOS Journaal noemde dat) als ‘een gevaar voor de rechtsstaat’.
In dit licht wint ook de ‘affaire-Tonino’ aan diepgang. Deze officier van wie de computer zogenaamd ‘aan de weg stond’ en ‘was gevonden’ door een taxichauffeur (dit soort verhalen net als die over al die ‘huurauto’s’ worden dan door Justitie in de wereld gebracht om te maskeren dat de informatie gewoon verkocht is) zou zich eveneens hebben overgegeven aan sexuele uitspattingen, zelfs met kinderen, net als Demmink. Ja, het is een mooie boel daar bij Justitie. Daar komt dan nog bij dat, zo blijkt uit ondermeer het stuk in De Telegraaf, de penose ook nog eens lekkere wijven op specifieke ‘targets’ afstuurt (de KGB-methode) met het oogmerk ze te corrumperen. Hebben ze ook jongetjes afsgestuurd op Tonino? En was hij ook daardoor chantabel geworden? Je zou het gaan denken.
In the meantime is de vraag vooral interessant hoe ver de Orde van Advocaten gaat om Bram in bescherming te nemen. Diverse hoge mensen van de Orde hebben in de media al schande gesproken van de handelwijze van het OM, maar ja, tussen woord en daad staat een wereld van verschil en bekend is dat de Orde en de Moszkowiczen niet echt ‘dikke mik’ zijn. Een voormalig deken lanceerde eerder een directe aanval op Gerard Spong om de ‘afkeer’ van de Orde jegens de ‘strafrecht-glamourboys’ nog eens te onderstrepen. De vete tussen de Orde en de Moszkowiczen zou reeds zijn ontstaan in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Toen vroeg Max belet bij de deken in Maastricht omdat hij zich daar als advocaat wilde vestigen. ‘Nou’ sprak de deken daarop ‘dat lijkt mij niet zo’n goed idee want we hebben hier al een Joodse advocaat’.
Wordt allemaal ongetwijfeld vervolgd.

Print Friendly, PDF & Email
Share