Joris Demmink en het Amstel Hotel

Hierboven een reportage uit mei 2001 van 2Vandaag over kinderporno-netwerken in Nederland en het Amstel Hotel. De link met Joris Demmink verloopt via Karel Maasdam die in direct contact stond met Lothar Glandorf en Robbie van der Planken, de leiders van de kinderporno-poot van het Dutroux-imperium. Hier meer achtergronden over de Amsterdamse activiteiten van Marc Dutroux en de link met Demmink. Hieronder volgt een recent artikel uit de Baarnsche Courant (26 oktober) waarin deze reportage nader wordt toegelicht en wordt uitgelegd dat Justitie dergelijke kinderporno-zaken niet wenst te behandelen. Starring: Joris Demmink. Volgende week staat er in de tweede kamer een pedofielen-debat op de agenda.

“Ontuchtzaken van hogerhand geseponeerd”

Hij is ondertussen bijna een bekende Nederlander geworden, zo vaak heeft hij zijn verhaal gedaan voor nationale televisieprogramma’s. Maar dat is zijn bedoeling niet. Robert van de Luitgaarden uit Baarn wil genoegdoening voor hemzelf en andere seksueel misbruikte jongens. Onlangs bood hij verschillende ministers in Den Haag een dvd aan, waaruit onder meer de betrokkenheid van de hoogste ambtenaar van het ministerie van Justitie bij kindermisbruik voldoende aangetoond zou moeten worden. (intro)

Het leven van de 44-jarige Robert van de Luitgaarden, die sinds 2001 in Baarn woont, wordt vanaf zijn twaalfde jaar beheerst door een jeugdtrauma. Toen verloren zijn ouders de ouderlijke macht over hem. Het werd zijn debuut in de landelijke media. ‘Misschien kan de Koningin onze Robbie teruggeven’, luidt de noodkreet boven het artikel in boulevardblad Story in 1977.
Maar een grotere impact op zijn leven hadden de gebeurtenissen die volgen op de gedwongen scheiding met zijn ouders. “Ik woonde bij pleegouders en kwam op het kantoor van de directeur van de jeugd – en kinderbescherming in Den Haag terecht. Tot mijn eenentwintigste ben ik door die man seksueel misbruikt.”
Pas toen durfde hij met het verhaal naar buiten te komen. “Ik heb aangifte gedaan met de hulp van schrijfster Yvonne Keuls. Zij wist de juiste mensen bij de politie te vinden. Zij had namelijk in één van haar boeken ook al een kinderrechter aangepakt wegens seksueel misbruik van kinderen. Die man was bevriend met de directeur door wie ik misbruikt was.”
Met de steun van Keuls lukte het hem uiteindelijk om een schadevergoeding van 3500 gulden te krijgen van het Schadefonds Geweldsmisdrijven, een instantie van het ministerie van Justitie.
In 1996 besloot hij ‘het negatieve naar het positieve om te zetten’ met de oprichting van de stichting Schouder aan Schouder, om het misbruik van jongens en mannen aan te pakken. “Dat zat toen in de taboesfeer en dat is nog steeds zo. En het zijn vaak sociaal-zwakkere jongens die misbruikt worden. Zij staan machteloos tegenover het systeem.”

Gouden handdruk.

De oprichting van de stichting leverde hem een stroom aan TV-optredens op. Hij was onder meer te gast bij Sonja Barend, Ivo Niehe, Jos Brink , Jack Spijkerman, en Caterine Keyl en in actualiteitenrubrieken als Netwerk en Twee Vandaag.
In 1997 rolde hij met een verborgen camera een kinderpornonetwerk op in een sexshop in Klazinaveen. De beelden werden uitgezonden in de late-night show van Peter-Jan Rens op RTL 4.
Hij toont een brief van Prof. dr. W.H.G. Wolters uit november 1997. De klinisch psycholoog en psychotherapeut van destijds het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht, schat daarin dat ‘een aantal kinderen op de beelden 11, 12 en 13 jaar oud zijn’. Toch wordt de zaak uiteindelijk geseponeerd door het ministerie van Justitie. Dat zal een terugkerend gegeven worden. “Ook de rechtzaak tegen de directeur uit Den Haag die mij had misbruikt, werd geseponeerd, wegens een typefout. Hij is met een gouden handdruk vertrokken.”
Van de Luitgaarden denkt zeker te weten waarom veel ontuchtzaken niet tot veroordelingen leiden. “Ze worden absoluut van hogerhand geseponeerd.” Daarbij heeft hij zijn pijlen nu met name gericht op de hoogste ambtenaar van het ministerie van Justitie. “Die man wordt nu al veertien jaar verdacht van kinderhandel en kindermisbruik.”
Op 24 september dit jaar leverde hij in Den Haag een dvd af aan onder meer minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin. De schijf bevat een overzicht waaruit de betrokkenheid van de topambtenaar bij allerlei ontuchtzaken, zoals die van het Eindhovense Anne-Frankplantsoen in 2003, moet blijken. “Wij hebben bijvoorbeeld de jongen opgespoord die zegt misbruikt te zijn door deze topambtenaar. Hij houdt dat vol maar is inmiddels zelf veroordeeld wegen het doen van een valse aangifte.”

Turkije.

Ook bij de bekende ontuchtzaak in Zandvoort uit 1999 ziet hij verbanden. “Daar werd een gigantische hoeveelheid kinderporno in beslag genomen, waaruit connecties bleken te bestaan tussen Nederland en het netwerk van Marc Dutroux in België. Maar veel bewijsmateriaal is gewoon verdwenen. Wij vermoeden dat hoogwaardigheidsbekleders hierachter zitten omdat in hoge kringen veel kindermisbruik plaatsvindt.”
Hij is zeker niet de enige die dit vermoedt, want in verschillende actualiteitenrubrieken, worden de verdenkingen tegen deze topambtenaar aaneen geregen. Netwerk besteedde bijvoorbeeld in 1998 twee uitzendingen aan een internationaal pedofielennetwerk. Op de telefoontaps zou de stem van de topambtenaar te horen zijn geweest, toen hij kinderen uit Oost-Europa bestelde. Recent beschuldigde de in Nederland tot levenslang veroordeelde Koerdische Turk Hüseyin Baybasin de Nederlandse topambtenaar in 2007 ervan achter zijn veroordeling te zitten. De topman van Justitie zou onder druk zijn gezet door de Turkse overheid, die bewijs in handen zou hebben dat hij zich in Turkije schuldig zou hebben gemaakt aan pedofilie. De laatste aangifte dateert van 2008, van een Turkse jongen die door de topambtenaar tijdens een dienstreis in Turkije zou zijn misbruikt.
‘Gebrek aan bewijs’ in alle zaken leidt er toe dat het vooralsnog niet tot een veroordeling komt en de man nog steeds op zijn hoge positie in Den Haag zetelt .

Controlesysteem.

Een andere geruchtmakende zaak die Van de Luitgaarden in de publiciteit bracht, was die van het Amstel Hotel in Amsterdam. Hij ontdekte beelden waarop ontuchthandelingen met een minderjarige jongen in het zwembad van het hotel te zien waren, terwijl een medewerker van het hotel toekeek. De beelden werden uitgezonden op EO’s Twee Vandaag in mei 2002. “De politie in Haarlem heeft toen uitgezocht dat het om een veertienjarige jongen ging. Ook deze zaak is geseponeerd, met het smoesje dat ze niet achter de identiteit van de jongen konden komen. In die periode was deze topambtenaar in Amsterdam werkzaam.”
Zijn meest recente wapenfeit is het oprollen van ‘een heel vies netwerk van meesters en slaafjes in Gouda’. “Ik heb bewijzen verzameld die leidden tot de aanhouding van de ontuchtpleger. Hij zit in de cel, maar dat zegt niets. De politie onderzoekt het wel maar het loopt vast in de hogere kringen, bij het Openbaar Ministerie.”
Binnen zes weken krijgt hij een reactie uit Den Haag op zijn aanklacht per dvd, zo deelde de persvoorlichter hem mee. Wordt dat wederom een teleurstelling, dan gooit hij de handdoek nog niet in de ring. “Ik blijf doorvechten. Ik wil dat deze topambtenaar wordt aangepakt en gelijktijdig nu eens zelf genoegdoening en genoegdoening voor alle andere slachtoffers die het leven onmogelijk gemaakt wordt. Zolang zij niet erkend worden, blijven zij tobben, zoals ik. Tot nu toe is het voor mij overleven geweest in plaats van leven.”
Om misstanden in de toekomst te voorkomen pleit hij voor ‘een controlesysteem op overheidsinstanties’. “Nu komen er weer centra voor Jeugd en Gezin, maar wie houdt daar de controle? Er moet een onafhankelijk orgaan van gewone burgers en deskundigen komen, waar jongeren hun verhaal kunnen doen. Als dat er was geweest toen ik zestien was, had ik ook minder schade opgelopen.”

Foto : Roeland
Robert van de Luitgaarden: “Tot nu toe is het voor mij overleven geweest in plaats van leven.”

Hans Veltmeijer

Print Friendly, PDF & Email
Share