EEN VRIJHEIDSSTRIJDER OP DE WERKVLOER

STEM DIT ARTIKEL OMHOOG OP NUJIJ.NL (KLIK HIER)

Ingezonden door fruitariër

Heb gisteren aan den lijve (correctie: nog net niet) mogen ondervinden in hoeverre de macht van de coorporaties (lees fascisme) al gevorderd is.

Ik zal bij het begin beginnen, en ik waarschuw alvast:het wordt een lang verhaal.

Woensdag hoorde ik van mijn huidige werkgever dat ik uitgezonden zou worden naar …. om een net startende dependance te helpen met de kennis die ik reeds bij het (zeg maar even) moederbedrijf had opgedaan. Natuurlijk een grote eer…. althans dat dacht ik.

Het bedrijf waar ik werk is een groot logistiek bedrijf dat het logistieke proces van grote bedrijven verzorgt. Van de aanlevering tot het weer naar buiten gaan. Daarvoor komt men langs een inboekproces, een opslagproces, een inpakproces en een uitgaansproces. Mijn kennis heeft te maken met het inpakproces, in casu, grote scheepsonderdelen zoals motoren, cilinders en gigantische schroeven.
Echter, ook Microsoft schijnt een klant te zijn van mijn bedrijf (vrezend voor mijn baan zal ik de naam nu niet onthullen)en al de voornoemde processen schijnen voor deze klant te gebeuren in …… In dit geval moet je dan denken aan spelletjes voor de x-box, toetsenborden, muizen, camera’s voor de laptop etc etc.

Trots en opgetogen voeren wij (een andere collega en ik) met de auto naar ….. toe. Even zoeken, maar uiteindelijk kwamen we bij een grote loods, behangen met dezelfde vlaggen van het bedrijf waar ik nu werk, trouwens gekenmerkt door een onmiskenbaar illuminatie-symbool.. de piramyde.
De binnenkomst ging nog redelijk goed, echter, toen wij ons bij de beveiliging meldden, begonnen de problemen.

Een felle, kleine, meisjesachtige vrouw, waarschijnlijk van Thaise afkomst deelde op mechanische wijze mee:

“Het is standaardprocedure dat je nu even je vingerafdruk laat maken, en dan kan je later met deze vingerafdruk de deuren opendoen!”

NAAM!!

Alleen de manier van het vragen van de naam, deed me de rillingen over de rug lopen.

Mijn collega, niets vermoedend (ook al had ik een tipje van de NWO-sluier opgelicht tijdens de lange autorit van ons werk naar ….) van al het onheil wat de NWO te weeg gaat brengen, liep vrolijk naar het apparaat en vroeg: Zo??

NOG EEN KEER! bulderde de het Thaise kind staccato.

Terwijl mijn collega worstelde met het apparaat, begon ik te beseffen in welke situatie ik ongewild was beland. Naar mijn weten waren de enige plekken waar je je vingerafdruk moest afgeven het politiebureau, en tegenwoordig het o zo vriendelijke en ‘het er voor de burger zijnde’ gemeentehuis. Omdat de techniek natuurlijk haperde (of mijn collega’s had misschien het vet van de kipcorns (want vroom moslim) van het benzinestation nog aan zijn klauwen), kreeg ik behoorlijk wat tijd om na te denken; steeds meer kreeg ik de overtuiging niet aan deze ‘procedure, dan wel ‘regel’, dan wel uitvoering van ‘beleid’ mee te werken. De vlinders in mijn buik vladderden, een paar hadden zich al verschanst in mijn keel en toen het uiteindelijk dan toch mijn beurt was, vroeg ik:

” Pardon, voordat ik hier zo even mijn vingerafdruk afgeef, waar slaan jullie deze precies op?”

Natuurlijk een boel geouwehoer waarbij ik haar waterval af en toe probeerde te onderbreken, maar dat werd mij niet in dank afgenomen.

“Als ik even mijn verhaal mag afmaken… en “Ik was nog niet uitgesproken”.

Tja, als je steeds manco’s in een verhaal hoort, dan wel drogredenen, of andere niet logische wendingen, dan heb je de neiging om deze meteen te benoemen: niet willen wachten opdat je nog meer onzin bagger over je heen gebraakt krijgt. Toen ze uiteindelijk uitgerateld was, probeerde ik haar van mijn bezwaren op de hoogte te stellen.

“Dus als ik het goed begrijp, is het geven van je vingerafdruk ‘ puur voor de veiligheid van uw klant, dat wil zeggen Microsoft en omdat uw bedrijf middels een contract zich gecommiteerd heeft hun beveiliginseisen over te nemen, moet nu iedere werknemer (dus ook ik, die toch als gast zijn kennis kwam overdragen) zijn vingerafdruk afstaan? Maar hoe kunt u mij garanderen dat mijn vingerafdruk ook inderdaad uit uw bestanden zullen worden gewist als ik hier na een week weer vertrek? En kunt u mij verzekeren dat mijn vingerafdruk niet alleen in de bestanden van het beveiligingsbedrijf opgeslagen, en niet heel toevallig ook in de bestanden van Microsoft?”

Nou, het thaise meisje had of te veel hete pepertjes gegeten of mijn vragen waren toch de aanleiding om de stoom uit haar schattige oortjes te zien komen; feit was, zij kwam er helemaal niet meer uit. Zeker niet toen ik zei dat ik niet zo onder de indruk was van haar woorden als ‘beleid’, ‘standaardprocedure’ en ‘regels’ omdat “…wij in Nederland nog zoiets hebben als dit soort flauwekul overstijgende WETTEN.”

“Als u er problemen mee heeft, dan moet u maar naar HR!! (afkortingsjargon voor Human Recruitment).”

Grappig trouwens om te zien wat voor paniek er bij de ‘levende doden’ ontstaat als er iemand zoals ik zich meldt, iemand die ‘uit de pas loopt’ : een vette bewaker begon meteen om zich heen te kijken, zwetend uit al zijn diepe porien, een andere bewaker had steeds de neiging om zijn walkietalkie naar zijn mond te brengen, maar kwam steeds maar tot borsthoogte (waarschijnlijk omdat ik toch steeds uitermate beleefd bleef), en het meisje struikelde over de ikea-kantoormeubels om maar zo snel mogelijk naar haar redders op de HR- afdeling te komen.

En mijn collega? (Achteraf had die idioot mijn supervisor gebeld, om te vertellen dat ik mijn vingerafdruk niet wilde doorgeven: Domme lul, dat wil ik graag zelf vertellen…..maar enkel pas als de tijd daarvoor rijp is en ik mijn gedachten over deze zaak heb geordend).

Of ik maar meteen eventje bij HR wilde komen.

Tuurlijk, op naar vier jonge hbo’ertjes, verdoemd om 9 uur per dag hun best te moeten doen elkaar maar vooral NIET te zien als ze zonder muurtje als afscherming, in hun pc-scherm aan het staren waren.

Weer het hele probleem uitgelegd: je zag die mensen wakker worden uit hun trance; zo van: Heh, wat gebeurt er nou?
Eerst werden me vooral blikken van spot toegeworpen, daarna zag ik langzamerhand enige interesse groeien. Uiteindelijk was het een van de intelligentere, een jongen, die zei:

“Hee, dat is eigenlijk nog nooit eerder gebeurd, dat iemand daar morele bezwaren mee heeft. Ik ben eigenlijk wel blij dat dit gebeurt!”

Een compromis werd gesloten: ik werd deze dag op de loods toegelaten, en zij zouden zich gaan buigen hoe deze zaak op te gaan lossen. Maar, zo verzekerde de jongen mij, het zal waarschijnlijk in de vorm zijn van een formulier waarbij dit bedrijf ‘plechtig belooft’ de vingerafdruk enkel voor deze week op te slaan en daarna volledig uit de bestanden te wissen.
Dat klonk al ietsiepietsies beter, maar toch het zat me nog steeds niet lekker. Maar goed, een spelbreker wilde ik ook niet zijn, en ik ging in principe akkoord.

Cursusje gevolgd, koffie gekregen en toen op naar de loods.

Nou, ik was even in de veronderstelling dat ik op de luchthaven was beland: Een rij drie detectiepoortjes stond opgesteld, met daarvoor een jonge bewaker die nog niet eens op een barse toon zei:

“Riem uit, schoenen uit, telefoon in dat kluisje en loop daarna maar door het poortje heen.”

Twee andere (vrouwelijke) collega’s (van een andere afdeling) begonnen onzeker te lachen:waarschijnlijk kwam dit door het afdoen van hun riemen; de kans op een wat meer realistische inschatting van de omvang van hun (on-)aanzienlijke bilpartijen, was zojuist weer wat groter geworden.

Na de detectiepoortjes kon je je dan weer enigszins fatsoeneren. Geuren van zweetvoeten, werden weer terug de werkschoenen ingeduwd, broeken weer opgetrokken en shagbalen en aanstekers weer in de werkbroeken gestopt. Dan voor de drie anderen, het moment van de waarheid: zal hun magische vingerafdruk inderdaad het poortje wat na de detectiepoorten kwam, doen openen? Na enig onwennig proberen (welke vinger was het ook al weer, de rechter of de linkerwijsvinger) was dat inderdaad het geval.

“Ik heb geen afdruk laten maken”, zei ik trots tegen de bewaker.
Zonder op-of om te kijken, verwees hij me naar het laatste poortje: die kon hij opendoen met een druk op de knop. Zie je wel, het kan dus ook anders, dacht ik terwijl ik er door heen liep. Eenmaal er doorheen, begon ik me af te vragen waarom die vingerafdruk nou zo noodzakelijk was. Was ik immers niet zonder een hinderlijk piepen door een detectiepoortje gelopen? Waarom kon ik niet steeds zo de loods betreden? De logica van de gehele procedure ontging me even. Logisch, want de logica was er in feite helemaal niet. Ik begon steeds meer te beseffen dat de vingerafdrukmethode om deuren te openen, een zinloze exercitie was. Want waarom én metaaldetectie én een vingerafdruk-deuropenaar? Beetje dubbelop leek het me.

Als Microsoft namelijk echt zo bang was dat er producten voor hun ‘release’ het pand zouden verlaten, dan was het toch een kwestie van al die producten te voorzien van een metalen t(r)acker, die af zou gaan in een metaaldetectiepoortje? Daarnaast kon je ook heus wel op het beeldscherm zien, dat het een computermuis was die je aan het naar buiten smokkelen was en dat dit niet het wormvormingaanhangsel van je blindedarm was. Ook een vierkant spelletje, of enkel de dvd, lijkt nu eenmaal niet op een bepaald lichaamsonderdeel.

Kortom: de beveiling was er niet om te beveiligen; de beveiliging was er om je te wennen aan het feit dat ‘de mensen met geld’ met je kunnen doen en laten wat ze willen. “Dogtraining” of “Conditioning” zou Alex Jones zeggen. You are scum, you are trash, you are cattle: dat is de boodschap die men ons wil zenden.

Op de werkvloer overal camera’s .

” Ja, maar.. begon ik voorzichtig” wat gebeurt er dan weer met die beelden? Worden die soms gebruikt om te kijken of de mensen wel hard genoeg werken, of worden ze gebruikt voor andere doeleinden?
En nog iets: had ik niet iets van portretrecht?

Antwoorden kreeg ik niet: de jongen die ons rondleidde had duidelijk geleerd van het voorval van de thaise peper-eetster en verwees alle moeilijke vragen door met:

“Dat moet je allemaal maar aan HR vragen… daar weet ik verder niets van.”

Nog een deceptie: eenmaal binnen werd duidelijk dat wij, binnengehaald als de experts vanuit een ander zusterbedrijf, hen helemaal niets konden leren; sterker nog wij moesten enkel nieuwe dingen leren. Het bleek een heel andere warehousemanagement systeem, er werd helemaal niets zo ingepakt als ze bij ons deden en ook de andere dingen leken niet eens zoals ze bij ons gingen.

Allengs werd de ware reden van ons bezoek duidelijk: wij waren enkel binnengehaald om hun achterstand weg te werken. Microsoft had druk gezet en omdat de Polen, Oostduitsers en andere oostblokkers waarschijnlijk ‘op’ waren, werden wij naar binnen gehaald. Misschien in de hoop dat wij het systeem inderdaad iets sneller onder de knie zouden hebben dan volkomen onervaren mensen, maar toch: zij zouden in ieder geval niets van ons kunnen leren, en wij viceversa ook zeker niet.

Na een dag tegen heug en meug te hebben gewerkt (pauzes waren hier om de 2 uur en een kwartier, thuis om de twee uur; rookplek was een kilometer weg en buiten en na hem opgestoken te hebben, kon je eigenlijk al weer beginnen met teruglopen; WEER die schoenen uit, riem uit en alle dingen uit je zakken, en OOK weer als je weer naar binnen kwam) kwam het enige lichtpunt in het vizier waardoor we waren verlokt om hier uberhaupt naar toe te komen: Het hotel.

Dat was goed geregeld, niets te klagen, maar de volgende dag brak al weer snel aan. De tijd dat wij weer op het werk zouden moeten verschijnen, kwam ook al weer in zicht, maar de kwestie van mijn vingerafdruk, bleef wat mij betreft nog wel een cruciale rol spelen.

Zou ik deze dag de loods mogen betreden zonder vingerafdruk, of moet ik wel mijn vingerafdruk geven?

Ik besloot de redders in bijna elke nood te bellen: HR.

“Goedemorgen, mijn naam zus en zo, hoe staan de zaken ervoor? Ik was inmiddels berucht, want meteen was het: Ha (mijn naam)!Ja, we hebben een oplossing gevonden waar je misschien wel vrede mee kunt hebben.”

“Spit it out”, zei ik, genietend van een goede kop koffie in dat toch drie sterrenhotel. Het heilige formulier, dat was hun oplossing. Zij zouden zwart op wit beloven dat mijn vingerafdruk na mijn werkweek uit hun bestand zouden halen en ook zouden zij mijn gegevens absoluut niet delen met Microsoft. Ik mocht er zelfs bijzijn als ze mijn gegevens zouden wissen.

Tja…. maar ik was inmiddels toch echt uitgeslapen en had ook de vorige nacht nog over de kwestie nagedacht. Want: wat voor WERKELIJKE garantie had ik dat als zij mijn vingerafdruk zouden wissen, deze niet al 1 miljoen keer was gekopieerd en opgestuurd naar de NSA, de CIA, de FBI, de AIVD en ander ‘veiligheidstuig’ ?

Tja, die garantie kon ze niet geven….. dat was een kwestie van vertrouwen….

Mijn lege kopje kletterde op zijn bijbehorende schotel: Bulderend van de lach vroeg ik aan Annemiek (want zo heette ze), Microsoft vertrouwen, grote corporaties vertrouwen, facebook en google vertrouwen????? Laat me toch niet lachen…. mevrouw, het spijt me, ik weet te veel van deze bedrijven om ze te vertrouwen met mijn gegevens. Maakt u dat mijn kat maar wijs (die trouwens door mijn dagen en nachtenlange internetdetectivewerk in de handel en wandel van juist deze corporaties, behoorlijk op de hoogte is)!

“Nee, mevrouwtje, mijn beste garantie is deze: ik geef niet mijn vingerafdruk af, dan HOEF ik jullie niet te vertrouwen, dan WEET ik het dat er niets mee gebeurt. Dat jullie (of in ieder geval Microsoft) mij niet vertrouwen, dat is duidelijk, maar hee: die metaaldetectiepoortjes, de halve striptease die ik moet uitvoeren en de camera’s , geeft dat jullie geen voldoende vertrouwen dat ik niet van die misselijkmakende brainwashingsspelletje naar buiten probeer te smokkelen?”

Lang verhaal kort: bla, bla, geen uitzonderingen, bla bla, eisen van Microsoft, bla bla, een schaap over de dam, bla bla

Conclusie: zij zouden niet van mijn diensten gebruik kunnen blijven maken, maar zij bedankten me trouwens nog wel voor mijn weigering: nu zouden ze verdere gasten van de vingerafdrukprocedure op de hoogte stellen en hadden ze tevens voor toekomstige gevallen inmiddels ook een ‘Wij-beloven-plechtig’-formulier opgesteld.
Dus dank, maar ook suces met de trip naar huis.

En naar huis ben ik gegaan…. samen met de belgrage kipcorncollega: die had zich al die tijd ook duidelijk niet op zijn gemak gevoeld. Maar dit kwam dan voornamelijk door de rookpauzes die beter ‘roken en hardloopwedstrijden konden worden genoemd, de niet halal-maaltijden en last but not least: het missen van zijn vrouw en net geboren zoontje.

Wellicht heeft deze actie van mij nog wat negatieve gevolgen qua werk. Heb wel wat mensen gesproken, en de meerderheid neigt naar mijn kant. Moet alleen binnenkort mijn supervisor onder ogen komen. Heb mijn verhaal al klaar….. en … ben niet bang…….

Weest niet bang….. dat is de boodschap en het moraal van dit verhaal.

Hier nog een e-mailtje waaruit blijkt dat ik mijn verhaaltje voor de supervisor al wel klaar heb.

U groetend vanuit een nog niet volledige a la George Orwell’s boek 1984 omgetoverde Big Brother staat Nederland

Beste xxx,

Wanneer ik weer terug ben, dat ligt er even aan.
Ons is verteld dat wij, als wij hier naar toe zouden gaan, een id-kaart/ paspoort zouden moeten meenemen. Prima, zo gezegd zo gedaan.

Ons is daarentegen niet verteld dat je hier, om hier naar binnen te mogen komen, behandeld wordt als de eerste de beste crimineel: daarmee bedoel ik:

-afstaan van je vingerafdruk, gekoppeld aan je naam, verdwijnend in de pijlloze dieptes van de ict-bestanden van xxx, Microsoft en andere mij volstrekt onbekende ‘beveiligingspartners’;

-beveiligingspoortjes waar je schoenen, telefoons, munten en andere metalen moet afgeven waarna je met je vingerafdruk de deur mag openen.

Oftewel: men vertrouwt mij duidelijk niet, ook al is mijn naam, foto en andere gegevens reeds bij xxxx bekend en is ook mijn verklaring van goed gedrag al verkregen. Ik had daarnaast ook begrepen dat wij ‘gasten’ zouden zijn: naar mijn morele inzicht, behandel je gasten niet zo.

Daarom ben ik niet van zins om mijn vingerafdruk als af te staan om maar alsjeblieft het heilige xxxx/ Microsoft warehouse binnen te gaan.

Ik heb namelijk geen enkele garantie dat mijn vingerafdruk inderdaad uit hun bestanden,zal verdwijnen (zoals zij natuurlijk zeggen) wanneer ik xxxx weer zal verlaten.

Laten we zeggen dat ik ze daarin net zo vertrouw, als zij mij doen.

Eventuele drogredenen als :”Ja, dat moet nou eenmaal wegens de ‘veiligheid’, of : “Dat is nu eenmaal beleid”,of “Dat zijn nu eenmaal de regels”, maken op mij op mij nu eenmaal geen enkele indruk. Wij leven namelijk nog steeds in Nederland, met wetten die al dit soort regels en beleid overstijgen;ik noem maar even: recht op de integriteit van het eigen lichaam, recht op de privacy en portretrecht (dat door middel van de overal hangende camera’s trouwens ook aan alle kanten geschonden wordt. Daarnaast zijn alle andere veiligheidschecks volkomen afdoende. Tenslotte is mij bij binnenkomst ook geen formulier voorgelegd dat ik akkoord zou gaan met eventuele afstand van mijn voornoemde rechten.

Laat ik dus een gigant als Microsoft (en dus ook xxxx) al mijn rechten, zo hard bevochten in de Tweede kamer, door de colleges van toezicht op de privacy en via de burgerrechtenbewegingen, allemaal even aan de kant zetten?

Neen.

Er zijn dus twee opties:

Of ik word toegelaten tot het warehouse zonder dat ik mijn vingerafdruk in hun bestanden moet deponeren (maar wel nadat ik alle veiligheidschecks heb ondergaan,zoals riem los, schoenen los, metaaldetectie etc) en dan blijf ik de hele volgende week ook nog.

Of ik ben na vandaag weer terug en dan ben ik hopelijk maandag weer in xxx.

Vriendelijke groet,

xxxxxx

p.s.: Welk idee had je interesse precies?
p.s. Het staat je vrij om deze e-mail naar xxxxxxx te sturen, opdat hij ook weer wat meer weet: we mogen volgens zijn eerste indruk xxxxx misschien een slechte naam geven, in xxxx is de werknemer nog gewoon een mens, en geen vee dat aan alle kanten gewantrouwd wordt en aan alle kanten mee wordt gesold.

Print Friendly, PDF & Email
Share