DE ECHTE LUCIA HEET ARDA (4)

NOG STEEDS GEEN ANTWOORD VAN HET HAGA-ZIEKENHUIS OP ONZE VRAGEN * WIE DOET AANGIFTE TEGEN ARDA LUBSEN-DERKSEN EN PAUL SMITS, DR. DEATH?

Arda wilde beroemd worden als degene die de grootste serial killer nurse alle tijden had opgespoord

In de vierde aflevering van de serie over de ware toedracht van de zaak-Lucia richten we ons vizier op de ‘echte Lucia’: dr. (Ger)arda Lubsen-Derksen (nieuwe foto van Facebook), tijdens het uitbreken van de affaire in september 2001 het hoofd Kindergeneeskunde van het Juliana Kinderziekenhuis. Alle bronnen zijn eensgezind over haar verwijtbare betrokkenheid bij sterfgevallen in het JKZ. Prof. Richard Gill: “Arda heeft een paar verkeerde diagnoses gesteld waardoor zij verrast was dat een kindje plotseling overleed. De verpleging had al gewaarschuwd dat het er slechter mee ging maar naar verpleegsters luisteren specialisten niet. Meulenbelt toont dit aan in zijn onderzoek”. Dit onderzoek is uiteraard ‘geheim’. De kinderen die slachtoffer werden van ‘de echte Lucia’

waren voor het grootste deel hopeloze gevallen en kampten met ernstige genetische afwijkingen, epileptische aanvallen, ademhalingsproblemen vanuit long-defecten, hersenfalen, dat werk. Gill: “Het was vaak een raadsel dat ze nog leefden. Als zo’n kind dan sterft, is het vaak onmogelijk een eenduidige doodsoorzaak aan te wijzen. In enkele gevallen speelde verkeerde medicatie en overdosering een rol, wat dan weer de verantwoordelijkheid was van Arda.” Maar over Arda Lubsen-Derksen als auctor intellectualis van de zaak-Lucia bestaat geen enkele twijfel. Richard Gill: “Arda kwam zelf tot de conclusie dat er een seriemoordenaar actief moest zijn geweest. Zij lichte de directeur in en werd gelast met een intern onderzoek, waarvoor ze een aantal vriendjes aantrok. De directeur was al gauw overtuigd. Arda wilde beroemd worden als degene die de grootste serial killer nurse aller tijden had opgespoord. In de dagen rond 9-11 zijn drie keer memo’s het ziekenhuis rondgegaan dat ze een seriemoordenaar hadden gevangen. Iedereen wist het. Niemand durfde het te tegenspreken. Nog steeds mogen ze niet praten met mensen buiten het ziekenhuis”.

Maar Arda Lubsen-Derksen zou nooit in haar misdadige opzet zijn geslaagd zonder de hulp van haar invloedrijke man Wim Derksen die ‘steun’ voor de cover-up wist te verkrijgen binnen Justitie en de media vanuit zijn machtige netwerk. Daarover later meer. Het huwelijk van Wim en Arda was (is?) een drama te noemen. Arda wordt omschreven als een borderliner, uiterst instabiel en ‘vatbaar voor hysterie en paranoia’. Wim is een maniakale vreemdganger. Kinderen kwamen er niet. Arda wilde adopteren en er kwamen twee zwarte kindjes, maar opeens wilde Arda die niet meer. Later kwamen twee kinderen van Metta de Noo, de zuster van Wim, bij hen wonen. Een sinistere speling van het lot: jaren later zou Metta samen met haar broer Ton Derksen de cover-up van Arda cs. genadeloos doorprikken. Richard Gill: “Arda had ook voortdurend problemen met studenten op het LUMC. In enkele gevallen stuurde ze studenten gewoon weg.” Van groot belang voor de affaire was de relatie van Wim Derksen met Angela Kaptein, thans raadsheer bij het Hof te Den Haag, maar tijdens het uitbreken van de affaire advocaat-generaal bij het ressortsparket en zeer invloedrijk binnen het OM. Kaptein was tevens een ‘boezemvriendin’ van Arda. Op repetities van het Haagse kamerorkest Bellintoni waarvan Wim Derksen en Kaptein beiden lid waren, riep Kaptein vaak: We gaan de heks Lucia laten bungelen!
Arda was niet alleen het geestelijk brein achter de zaak-Lucia, zijn ‘leidde’ ook het politie-onderzoek doordat alle informatie die richting recherche ging door haar werd gecontroleerd. Ook had zijn de supervisie over de selectie van de cruciale getuigen-deskundigen die haar complot uiteraard zouden ‘ondersteunen’ met wetenschappelijk ‘bewijs’. Voor dit klusje schakelde zij ondermeer haar eigen promotor in, prof. Vissers, en haar zwager, Peter van Emde Boas. Zelf is de echte Lucia nooit gehoord, noch door de recherche noch door de rechter! Toen zulks in 2004 dreigde te gebeuren –ze zou als key witness worden gehoord door de rechter-commissaris- ensceneerde zij een zelfmoord-poging waarbij ze zich verwondde met een aardappelmesje in de maagstreek. Richard Gill: “Vervolgens sloot ze zichzelf twee weken op in een kamer en sprak met niemand. Wel is vast komen te staan, dat ze in die twee weken twee lange telefoongesprekken heeft gevoerd met ziekenhuisdirecteur Paul Smits.” Volgens Gill diagnostiseerde Arda zich hierop als lijdende aan een ‘exogene depressie’ en schreef zichzelf electroshocks voor. Gill: “Ze ondergaat deze electroshocks nog altijd. Elke maand neemt ze daartoe een week vrij. Na een behandeling ben je dagen niet in staat te werken. Overigens werkt Lubsen-Derksen nog altijd in het Haga-ziekenhuis en heeft ze tevens zitting in medische tuchtcolleges.”

Een bizar aspect in de zaak-Lucia is het ‘digoxine-verhaal’. In een pathetische poging de ‘moorden’ door Lucia een objectiveerbare, wetenschappelijke basis te geven werd na een aantal jaren opeens aan het dossier toegevoegd dat Lucia een baby zou hebben ‘vergiftigd’ met digoxine. Een Justitie-strategie die sterk doet denken aan het ‘DNA-bewijs’ dat opeens uit de lucht kwam vallen in de Deventer Moordzaak. Deze digoxine-‘vergiftiging’ werd door het Haagse Hof –waar thans dus Angela Kaptein rechter is- zelfs opgewaardeerd als eerste schakel in een ‘ketting van moorden’ die furore zou maken als het ‘schakelbewijs’ tegen Lucia. De ‘wetenschapper’ achter deze digoxine-‘vergiftiging’ was ene Freek de Wolf, toxicoloog. Richard Gill: “Ik ontmoette De Wolf in 2009 op een dies-diner van de Leidse Universiteit. We gingen spreken op een kamertje op het LUMC. Hij zei toen: ik heb nooit gezegd dat Lucia de digoxine heeft toegediend! Ik vroeg hem toen: het is toch een raar verhaal? Hoe kan zoiets na drie jaar opeens opduiken? Heb je het ooit geloofd? Maar wie heeft het eigenlijk bedacht? Was dat Arda? Hierop knikte De Wolf en zei: don’t tell anybody!”

Print Friendly, PDF & Email
Share