BREAKING: VASTGOED-MAFIA BIJ JUSTITIE

EXTRA: MEER VIDEO OVER WESTENBERG EN KALBFLEISCH BIJ JDTV * VERBIJSTEREND: PEDO-LAWYER RICHARD KORVER OVER DE MEINEED-RECHTERS BIJ DE VPRO


Oud-justitieminister en huidig VVD-voorzitter Benk Korthals ‘hamerde onlangs op integriteit’. Als minister stuurde hij een mafiose vastgoed-zwendel aan.

DE JUSTITIE-BEERPUTTEN ZIJN NOG WEER DIEPER, NOG WEER STINKENDER! ONGEKENDE MAFIA-PRAKTIJKEN OP HET MINISTERIE VAN DE VVD, VAN JORIS DEMMINK, IVO OPSTELTEN, FRED TEEVEN EN BENK KORTHALS * ER IS MAAR EEN OPLOSSING: ALLES AFBREKEN EN OPNIEUW BEGINNEN

Het nieuwe Demmink-gate: vastgoedfraude 2.0

Terwijl de ene VVD-bestuurder na de andere wordt ontmaskerd als fraudeur waarbij vastgoed steeds een centrale rol speelt -Hooijmaijers, Van Rey, Meijdam- worden de contouren zichtbaar van een veel grotere VVD-vastgoedfraude. Verrassend of niet: het ministerie van (Veiligheid en) Justitie speelt daarin de hoofdrol. En daarmee ook direct Joris Demmink.

JUSTITIE MET CRIMINELEN IN VASTGOED-FRAUDE

Minster Benk Korthals (VVD) tikt 90 miljoen Euro af voor een pompeus paleis voor het ‘politbureau’ van de rechterlijke macht; 25 mio daarvan verdwijnt in de zakken van een veroordeelde crimineel

In de zomer van 2003 kwam het ‘zakenblad’ Quote met een van de grootste onthullingen uit de geschiedenis van de Nederlandse journalistiek. De Haagse ondernemer Eddy de Kroes bleek na een schijnbaar ‘onherroepelijke’ veroordeling door de Hoge Raad tot een gevangenisstraf van meerdere jaren wegens fraude in het bezit van een ‘vrijbrief’. Deze brief van het Openbaar Ministerie maakte hem ‘immuun’ voor gevangenisstraf. Mocht hij onverhoopt worden gearresteerd, zou de politie hem na het tonen van deze brief direct in vrijheid moeten stellen.

De publicatie sloeg in als een bom. Immers, in ons strafrecht bestaat een dergelijke ‘vrijbrief’ helemaal niet. Nog krankzinniger werd de situatie toen het OM in een kort geding de ogenblikkelijke hechtenis van De Kroes vorderde en die eis werd afgewezen door voorzieningenrechter Paris van de Haagse rechtbank, zulks na een furieus pleidooi van Gerard Spong, de advocaat van De Kroes. Om kort te gaan: De Kroes bleef via een frauduleuze ‘vrijbrief’ uit de gevangenis en toen de fraude werd ontdekt werd hij ook nog eens gered door de Haagse rechtbank!

Wie is deze Eddy de Kroes? Die vraag kunnen we in het beperkte bestek van dit artikel niet beantwoorden. Vast staat wel dat De Kroes in het begin van de jaren 90 van de vorige eeuw aan de wieg stond van de grootste juridische zwendel uit de Nederlandse geschiedenis: de Chipshol-zaak. Samen met zijn zakenrelaties de Van Andel-broers en in hun kielzog ex-rechter P. Kalbfleisch werd in het huis van zijn vader besloten te investeren in Chipshol hetgeen het begin inluidde van de affaire die thans heeft geleid tot de unieke strafvervolging van twee rechters. Ligt er dan een relatie tussen de rol van De Kroes in de Chipshol-zaak en de ‘vrijbrief’? Met zekerheid is dat niet te zeggen, al kan wel worden vastgesteld dat iedereen -zowel van de kant van de overheid als vanuit de private sector- die deelnam aan de ‘kruistocht’ tegen de gebiedsontwikkelaar te Schiphol-Rijk rijkelijk werd ‘beloond’: de Kroes met zijn ‘vrijbrief’, Frits Bakker met een Haags presidentsschap, Melanie Schultz van Haegen met twee ministerschappen, Camiel Eurlings met een topbaan bij de KLM en Pieter Kalbfleisch met de troon bij de Nma, om slechts enkele voorbeelden te noemen.

De banden tussen Eddy de Kroes en Justitie zijn warm. Heet zelfs. Vrijbrieven, bizarre kort gedingen waarin hij op grond van mysterieuze constructies vrijuit gaat: wat is hier aan de hand? Uit nieuw onderzoek komt thans een beeld naar voren dat het hierboven geschetste beeld alweer achterhaald maakt: de werkelijkheid blijkt nog weer krankzinniger te zijn. Fasten your seatbelts, want wat u nu gaat lezen slaat alles. Centraal in dit verhaal is de datum 8 juni 2000. Toen werd via een wijziging van de wet op de Rechterlijke Organisatie een nieuw orgaan gecreerd: de Raad voor de Rechtspraak, een soort ‘politbureau’ voor de rechterlijke macht dat moest gaan beslissen over zaken als benoemingen, huisvesting en kwaliteit van onze rechters. Dit nieuwe orgaan moest een mooi, representatief pand krijgen, liefst in het centrum van Den Haag (foto). Eddy de Kroes, een veroordeelde vlees-fraudeur, ruikt geld. Op het ministerie van Justitie maakt de ‘projectmanager Raad voor de Rechtspraak’ zich op voor zijn eerste missie: het vinden van een representatief pand. Joris Demmink is op dat moment directeur-generaal Internationale Aangelegenheden en Vreemdelingenzaken.

Uit het onderzoek komt naar voren dat de genoemde projectmanager in maart of april 2000 een wandelingetje maakte door de Haagse binnenstad tijdens zijn lunchpauze. Zijn oog viel op het monumentale pand op de hoek van de Kneuterdijk en de Lange Vijverberg dat tot 1998 in het bezit was van ABN Amro. Het pand Kneuterdijk 1 stond leeg. De volgende dag lag er een notitie op tafel bij de eigenaar: Justitie wil praten. De eigenaar was op dat moment een investeringsgroep (de maatschap Kneuterdijk) van Rob Brinkel, Hans Breukhoven, Andre Janssen, Johan Poort, Harry van Andel en, daar komt ie, Eddy de Kroes. Die laatste was samen met Brinkel de voortrekker. Deze groep had het pand in 1998 voor 10,5 mio NLG van ABN Amro gekocht, een bod dat maar liefst 3,5 miljoen hoger was dan het bod dat erop volgde. Dat is reeds verdacht: blijkbaar wilde deze groep het pand coute que coute in bezit krijgen. Waren er reeds toen contacten met Justitie? De groep snelle Haagse vastgoed-boys slaagde er in elk geval niet in direct een bestemming te vinden voor het pand, zelfs niet nadat de gemeente ‘hard ging meedenken’: een winkelcentrum, kantoren, een museum, een luxe hotel: het kwam allemaal niet van de grond. Na een jaar werden enkele investeerders ‘onrustig’ wegens de uitblijvende exploitatie en lieten zich uitkopen. Maar na de middagwandeling van de projectmanager van het ministerie zagen de perspectieven er opeens heel anders uit. Beter. Eddy de Kroes zag een gouden kans. Justitie: waren dat niet zijn grote vrienden bij wie hij alles gedaan kon krijgen wat hij wilde?

Dit antwoordt Martin Bruinsma, de woordvoerder van het ministerie op vragen over wat er vervolgens gebeurde: op 8 maart 2000 heeft de toenmalige projectmanager een offerte ontvangen met de huuraanbieding van de makelaar van de eigenaars, DTZ Zadelhoff. Op 7 april werd uitstel verleend voor een beslissing tot 28 april. Probleempje was dat volgens de ‘officiele route’ de Rijksgebouwendienst (RGD) over dergelijke beslissingen gaat. De RGD had het ministerie reeds voorzien van een locatie-lijst. Bruinsma: De locatie Kneuterdijk 1 komt op deze overzichten niet voor. Maar nadat deze locatie in beeld kwam, heeft de RGD op verzoek van Justitie een inhuurrapport van dit pand opgemaakt. Op 4 september 2000 werd het huurcontract getekend voor ‘het gehele pand Kneuterdijk 1 inclusief bijgebouwen’ ten bedrage van 1.900.000 NLG per jaar voor een periode van 20 jaar. Justitie had zijn ‘statuspand’ voor het nieuwe politbureau. Maar opvallend is dat niet alleen werd voorbijgegaan aan de adviezen van de RGD waar men zelfs een ander pand op het oog had. Het gebouw was ook nog eens compleet ongeschikt voor het nieuwe politbureau dat volgens de plannen 40 medewerkers zou moeten gaan tellen want veel te groot: het pand zou pas ‘doelmatig’ kunnen worden benut door 218 werknemers. Anno 2012 is het aantal medewerkers van de Raad voor de Rechtspraak onbekend, maar wordt geschat op 150. Het heeft er dus alle schijn van dat het aantal arbeidsplaatsen is aangepast aan het gebouw en niet is gezocht naar een gebouw dat geschikt zou zijn voor de organisatie zoals die was bedacht door de beleidsmakers. Maar ja, dit zijn natuurlijk minor problems als we lezen dat ‘medewerkers van Justitie verliefd waren geworden’ op het pand. De RGD, inmiddels door Justitie voor een fait accompli gesteld, besloot het gebouw in juni 2001 aan te kopen. De groep-De Kroes cashte hierbij 36,5 mio NLG: een winst van 25 miljoen NLG voor een veroordeelde crimineel linea recta uit de schatkist. De reden voor deze stap van de RGD was dat er zwaar moest worden verbouwd om het pand geschikt te maken. Volgens vast beleid van het Rijk worden geen ingrijpende verbouwingen doorgevoerd in huurpanden. Deze verbouwing (foto) zou uiteindelijk 53,5 mio Euro gaan kosten na een schatting in 2001 van 39,1 mio. Maar tijdens deze kosten-overschrijdingen had Eddy de Kroes zijn zakken al gevuld zodat hiervan weer andere ‘vrinden’ van het departement konden profiteren. Al met al tikt de belastingbetaler dus 90 mio Euro af op het pompeuze paleis van de Raad voor de Rechtspraak. Meer dan een kwart daarvan is ‘winst’ die direct vedwijnt in de zakken van een veroordeelde crimineel.

De hoofdverantwoordelijke voor deze ongekende geldverspilling -ook twee derde van alle medewerkers van de Raad zijn overbodig en zitten er alleen om het mooie gebouw op te vullen- is minister Benk Korthals (VVD). Meer direct verantwoordelijk is de SG van destijds, Harry Borghouts. Borghouts is benaderd maar zegt ‘zich de feiten niet te kunnen herinneren’. Opmerkelijk: Borghouts kan zich ook niet meer herinneren over de benoeming van zijn opvolger Joris Demmink, een fatale benoeming waar hij aanvankelijk zwaar op tegen was. De onderhandelingen zijn gevoerd dor Mark Frequin, destijds plaatsvervangend SG. Frequin is benaderd maar heeft niet gereageerd. Namens de RGD werd het koopcontract met Eddy de Kroes getekend door dhr. Joop Pot. Deze Pot is thans lid van de Raad voor de Rechtspraak.


Het bestuur van de Raad voor de Rechtspraak dat op kosten van de belastingbetaler voor 90 mio Euro een pompeus paleis mocht betrekken. Geheel links Joop Pot die bij de RGD aan de wieg stond van de zwendel en werd beloond met een troon in het paleis

De vraag is natuurlijk: hoe is het mogelijk dat de overheid -en dan nog wel in de rechtspersoon van het ministerie van Justitie- een koopcontract sluit met een veroordeelde crimineel waarbij die laatste ook nog eens een ongekende winst wordt gegund? Als de overheid dergelijke contracten aangaat, vindt er standaard een integriteitsonderzoek plaats naar de wederpartij. Is dat bij deze transactie ook gebeurd? En zo ja, wat leverde dat dan op? Dit zegt Justitie-woordvoerder Martin Bruisma: Het verstrekken van informatie over het al dan niet laten uitvoeren van een onderzoek naar strafrechtelijke antecedenten acht ik in het algemeen in strijd met het belang van het waarborgen van de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van betrokkenen. Betrokken ambtenaren waren ten tijde van de aankoop van het pand niet op de hoogte van de strafrechtelijke antecedenten van een van de eigenaren. Volgens ons onderzoek heeft dit integriteitsonderzoek echter gewoon plaats gevonden en niets onrustbarends opgeleverd: zeer opvallend, aangezien Eddy de Kroes toen reeds was veroordeeld tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf. Volgens deskundigen had dit door een eenvoudige druk op de knop naar voren moeten komen.
Bij VROM, waar de RGD onder valt, ruikt men echter onraad, vermoedelijk omdat men is getipt. Dit gaat zelfs zo ver, dat het ministerie Hans Kombrink (oud-bewindspersoon van de PvdA) benadert voor een geheim onderzoek naar de ‘integriteit van de bij het project betrokken Justitie-ambtenaren’. Kombrink concludeert dat er bij Justitie geen integriteitsprobleem is. Maar in stukken lezen we het volgende: het onderzoek van Kombrink was te beperkt. Hij heeft nooit gesproken met de verkopers. Dat Eddy de Kroes een van de verkopers was, wist hij niet. Kort nadat Kombrink met zijn ‘bevindingen’ is gekomen, onthult het blad Quote het bestaan van de ‘vrijbrief’ van Eddy de Kroes. Enige maanden hierna, in november 2003, krijgen enkele media lucht van de kwestie en wordt het onderzoek van Kombrink bekend. Het kamerlid Vroonhoven-Kok (CDA) stelt enige vragen aan minister Donner. Hierbij wordt de naam van Eddy de Kroes niet genoemd. Het kamerlid stelt ook geen vragen over de financiele kant van de zaak, maar beperkt zich tot de doelmatigheid en geschiktheid van het pand Kneuterdijk 1 voor de huisvesting van de Raad voor de Rechtspraak. De betrokkenheid van Eddy de Kroes kwam pas aan het licht in mei 2006 via een publicatie van deze website.


Het geplande nieuwe horror-ministerie van Veiligheid en Justitie in Den Haag. Bij de aanbesteding was reeds sprake van grote zwendel. Joris Demmink is de direct verantwoordelijke.

Epiloog:
Het pand Kneuterdijk 1 is slechts een van de vastgoed-projecten van Justitie waarbij grote vraagtekens kunnen worden gezet dan wel waar aantoonbaar sprake is van zwendel. Thans loopt de nieuwbouw van de Hoge Raad in Den Haag en de verhuizing van het Amsterdamse gerechtshof en ressortsparket naar een ‘statuslocatie’ aan het IJ. Nader onderzoek naar ondermeer de aanbestedingen van deze projecten is zeer gewenst. Ook de bouw van een nieuw een zeer status-rijk hoofdkantoor van Europol in Den Haag heeft reeds geleid tot grote woede bij benadeelde buurtbewoners en aantoonbare fraude door Justitie. Inzake de spectaculaire nieuwbouw van de Rotterdamse rechtbank op de Kop van Zuid melden zich reeds de eerste klokkenluiders: er zou van alles mis zijn gegaan. Ook dit moet nog nader worden uitgezocht. Tenslotte is er de nieuwbouw van het ministerie zelf in Den Haag waar zwendel rond de aanbestedingen inmiddels is vastgesteld. Tot twee keer toe ‘mislukte’ de aanbesteding waarover (2007) tevens is gestreden voor de rechter. Tijdens al deze projecten was Joris Demmink de verantwoordelijke man op het ministerie. Zeker lijkt ook dat hij een rol heeft gespeeld in de affaire-Kneuterdijk en bij de bescherming en begunstiging van Eddy de Kroes.

Print Friendly, PDF & Email
Share