BERICHTEN UIT DE BAJES (7)

ALS klokkenluideronline.is NIET MEER WERKT KUNNEN JULLIE IN HET VERVOLG NAAR klokkenluideronline.is

Sporten in de bajes

Door Micha Kat

Het raam in mijn cel kijkt rechtstreeks uit op het kunstgras-sportveld. Door de tralies heen zie en hoor ik dagelijks de voetbalwedstrijden (40 min.) die de diverse afdelingen (A-L) er afwerken met het onvermijdelijke  geschreeuw en gejuich. In de ‘dug-out ‘ houden twee PIW’ers de gang van zaken in de gaten en ‘sportief’ staat de zaak onder leiding van de sportinstructeurs van Justitie met hun felrode T-shirts die zelf meestal meespelen. Toffe gozers met een droombaan: de hele dag sporten, tussen de mensen, verhalen, emoties. Vanochtend was het mijn beurt op het voetbalveld. De eerste keer speelde ik nog ‘volwaardig’ mee in het veld, maar reeds na enkele minuten was duidelijk dat het nivo voor mij tien keer te hoog was. Stuk voor stuk technisch uitstekende spelers met verwoestende schoten. Een jonge Surinamer die ‘de lijnen uitzet’ speelde nog voor de selectie van Volendam tot hij een carrière verkoos in de ‘auto-stereo’s’. Reeds de tweede keer verbande hij me naar de goal. “Laat eens zien of je kan keepen” riep hij om vervolgens vijf ballen snoeihard in de kruising te jagen die ik niet eens kon zien (nu heb ik erg slechte ogen waarbij ik mijn bril als ‘voorzorgsmaatregel’ ook nog eens had afgezet, dit ter verdediging). Doelman dus. Vanochtend werd het 6-6 en 10 seconden voor tijd hield ik een snoeihard schot uit de goal. “Klasse keeper” riep de Surinamer. En na afloop “Goed gekeept man!”. Kijk, dat zijn van die kleine leuke dingen die je hier meemaakt. Geen van de ballen die ik tegenhield had ik zien aankomen. Twee spetterden uiteen op mijn bovenbenen en een op mijn borst. Daarnaast wel een bewuste ingreep op twee voorzetten en de solide verwerking van enkele terugspeelballen. Zo kwam ik geheel ongeschonden de strijd uit. Dat was de eerste keer – als veldspeler – wel anders. Niet dat er hard gespeeld wordt – dat houdt het toezicht uitstekend in de gaten – maar de spierpijn na afloop was onbeschrijfelijk, en dat terwijl ik toch regelmatig hardloop, zowel buiten als op de loopband in de fitness. Maar het gebruik van je beenspieren bij voetbal is blijkbaar zo totaal anders…

Naast het sportveld ligt een betonnen tennisbaan. Meer iets voor mij, maar ik heb slechts een keer een ‘maatje’ gevonden die met me wilde tennissen. Dat was de Nederlander met wie ik 3 weken op duo-cel heb gezeten. Grappig iets, die duo-cel. Ik kan me nog herinneren dat minister Donner destijds verordonneerde dat ‘de cellen voortaan gedeeld moeten worden’. In mijn fantasie zag ik de nachtelijke vechtpartijen, verkrachtingen door dikke seropositieve negers van weerloze zielepoten, met bloed bespatte muren… Dus toen ik te horen kreeg dat ik mijn verplichte drie weken ‘duo’ moest ondergaan dacht ik dat mijn laatste uur geslagen had. Ik weigerde, riep “ik wil mijn advocaat bellen, anders Human Rightswatch en Amnesty International” maar toen ik zag dat ik samen moest met de enige Nederlander die me van te voren ook al sympathiek en rustig leek (en niet overmatig gespierd) besloot ik maar toe te geven. Het werd een groot succes en deze jongen – gewelddadige overval, dagelijkse dosis methadon – is nu mijn grootse ‘maatje’. Hij bleek een geoefend kick-bokser en excellent in alle sporten. Tennis ging gelijk op. Maar goed, hij zit nu dus niet meer in mijn ‘sportgroep’, dus die tenniswedstrijd bleef eenmalig. Wel bestrijden we elkaar hartstochtelijk op de tafeltennistafel tijdens ‘recreatie’ en daarbij win ik regelmatig. Grappig, zo’n horror-beeld over de duo-cel blijkt dus totaal niet overeen te komen met de werkelijkheid. Vorige week had ik nog zo’n ervaring. De jonge Nederlandse Irakees over wie ik eerder sprak blijkt 7 weken in het Pieter Baan Centrum te hebben gezeten. Dit centrum was in mijn fantasie een soort  Nederlandse Gulag vol met isoleercellen met vastgeketende en schreeuwende mensen die door mannen met witte jassen werden volgespoten met de nieuwste ‘ontdekkingen’ van Ab Osterhaus. Niets van dat al: het PBC blijkt een gewone gevangenis waar je veel meer bewegingsruimte hebt dan hier. Het enige wat je moet doen is consequent weigeren met de horror-psycho’s  te spreken. Dan doen ze je niets en kunnen ook geen rapport opmaken. “Nu is het wel zo dat ik een psychopaat ben”, zei de Irakees lachend. “Maar dat hebben ze daar niet ontdekt”. Deze ‘psychopaat’ zit wel in mijn sportgroep en scoorde twee keer tegen mij als keeper. Met tafeltennis win ik gelukkig van hem..

BERICHTEN UIT DE BAJES (1)

BERICHTEN UIT DE BAJES (2)

BERICHTEN UIT DE BAJES (3)

BERICHTEN UIT DE BAJES (4) ?

BERICHTEN UIT DE BAJES (5)

Print Friendly, PDF & Email
Share