BEERPUT MSM: OPEN U!

NET ALS DE BANKEN EN DE POLITIEK BLIJKT OOK DE ‘JOURNALISTIEK’ EEN STINKENDE, WALMENDE, NAAIENDE EN CORRUPTE BEERPUT * SITUATIE IN NEDERLAND SPIEGEL VAN DIE IN ENGELAND: NIET DE MACHT PROSTITUEERT, MAAR DE MEDIA ZELF! * RAAD VOOR DE JOURNALISTIEK STAAT OP BESLISSENDE TWEESPRONG

Het Engelse ‘afluisterschandaal’ rond de kranten van Rupert Murdoch’s News Corporation eist steeds meer slachtoffers uit het establishment [backgrounds]. Hiermee wordt eens te meer duidelijk dat er al sinds jaar en dag op geen enkele wijze meer sprake is van ‘onafhankelijke journalistiek’ maar dat de ‘vrije pers’ de benen wagenwijd heeft geopend voor de meest schunnige penetraties vanuit politiek, rechterlijke macht, bedrijfsleven, sport, kunst- en cultuur, you name it. Voor onze lezers allemaal geen nieuws; Micha Kat schreef reeds in 2004 zijn boek Lux, Libertas en Leugens over de wijze waarop NRC Handelsblad de journalistieke integriteit heeft verkwanseld. Maar wat wel nieuws is en wat deze site als enig medium kan en durft, is het maken van een vergelijking tussen de situatie in Engeland en in Nederland en het trekken van conclusies…

We moeten beginnen met het wijzen op een principieel verschil tussen beide landen. In Engeland ‘runnen’ de media de politiek, in Nederland is dat precies andersom. Beide is even schadelijk, maar laat ik dit eerst nader uitwerken. Uit wat we lezen over Engeland blijkt dat Rupert Murdoch cs. zo machtig waren, dat politici kruipend belet moesten vragen bij de ‘tycoon’ in de hoop dat een of meer van zijn bladen ze zouden steunen. Tony Blair schijnt destijds voor deze missie zelfs apart naar Australie te zijn gevlogen. Bij zijn beslissingen welke politici en partijen te steunen lieten Murdoch cs. zich voornamelijk leiden door eigenbelang, lees: commerciele overwegingen. Aldus ontstaat een ‘pact’ tussen pers en politiek waarbij de ‘macht’ zich zeker heeft gesteld van de ‘loyaliteit’ van de media.

In Nederland zijn het niet de politici die naar de media kruipen, maar de media die zich vrijwillig aanbieden aan de politiek. NRC had reeds in de jaren 90 de vaste gewoonte politici te feteren en uit te nodigen voor borrels en diners. Waarschijnlijk heeft dit ermee te maken dat er in Nederland sinds de moord op Pim Fortuyn niet langer sprake is van daadwerkelijk verzet tegen ‘het systeem’; alle partijen denken thans over alles hetzelfde en vormen een ‘nationaal machtsblok’ (de ‘oude politiek’) dat op alle gebieden de lakens uitdeelt [de PVV vormt nog de enige uitzondering al blijft het onduidelijk in hoeverre deze partij nou echt buiten het systeem staat]. Juist omdat dit ‘nationale machtsblok’ allesoverheersend is, probeert de pers steeds gretiger bij de ‘beslissers’ in de gratie te komen, precies omgekeerd dus als in Engeland. Maar ook in Nederland geldt dat de ‘macht’ zich zeker heeft gesteld van de ‘loyaliteit’ van de media. Dit werd voor het eerst op onthutsende wijze duidelijk in 2001 en 2002 via het ‘demoniseren’ van de ‘systeem-vijand’ Pim Fortuyn. Ook Geert Wilders krijgt deze behandeling nog af en toe. Een ander bij insiders welbekend fenomeen dat de onderworpenheid van de Nederlandse media aan ‘het systeem’ bewijst is het recruteren door de geheime diensten van medewerkers binnen de redacties van kranten. Aan het licht is gekomen dat in elk geval voormalig hoofdredacteuren van NRC Handelsblad (Jerome Heldring) en De Telegraaf (Jan Heitink) actief zijn geweest voor de BVD.

Dan nu wat meer concrete vergelijkingspunten en overeenkomsten:

* De ‘revolving doors’ vormen een van de voornaamste red flags voor de ineenstorting van de journalistiek. Met ‘revolving doors’ wordt bedoeld dat mensen vanuit de media probleemloos functies gaan bekleden in de macht (politiek, bedrijfsleven, rechterlijke macht) om daarna vaak zelfs weer even probleemloos terug te keren naar de media. In Engeland zien we dat in het huidige schandaal met ex-editor van News of the World Andy Coulson die door David Cameron werd aangenomen als spindoctor en met Neil Wallis, een deputy editor bij deze krant die consultant werd voor de Metropolitan Police waarvan de hoogste man inmiddels ook is afgetreden. In de Nederlandse situatie denken we allereerst aan Ben Knapen die zijn hoofdredacteurschap bij NRC specifiek inzette als ‘springplank’ naar een functie in de politiek en aan Pieter Broertjes die hetzelfde deed bij De Volkskrant. Dan hebben we het dus wel gelijk over de twee voornaamste ‘kwaliteitskranten’ van Nederland! Andy Coulson doet vervolgens sterk denken aan Frits Wester (CDA) die politiek en journalistiek op vergelijkbare wijze vermengde tot een stinkend brouwsel van belangenverstrengelingen, maar ook Felix Rottenberg (PvdA) komt in beeld. Overigens is de lijst van Nederlandse (en ongetwijfeld ook Engelse) journalisten die voor hun ‘onafhankelijke berichtgeving’ worden beloond met goudgerande functies ellenlang.

* Het Engelse schandaal concentreert zich op het afluisteren van (rond de 4000) targets en het omkopen van de politie in ruil voor informatie. Deze twee methodes passen niet in de traditie van de Nederlandse journalistiek. Maar dat wil niet zeggen dat er in ons land geen zaken voorvallen die net zo afkeurenswaardig zijn. We herinneren ons het GPD-afluisterschandaal eind 2007 waarin toenmalig minister Donner van SoZaWe via zijn hoofd voorlichting twee voormalige GPD-journalisten die toen op zijn ministerie werkten de opdracht gaf in te breken in de computers van hun voormalige werkgever. Nu zou je zeggen: als de media in ons land zich toch reeds kruipend onderwerpen aan de macht, waarom zou je dan in willen breken in computers? Die ‘kruipende media’ zijn alle grote, landelijke media zoals NRC, Volkskrant, NOS en VARA. Kleinere organisaties als de GPD kunnen af en toe nog een vleugje onafhankelijkheid laten zien en dus moeten ook die kapot worden gemaakt. Daar komt nog bij dat minister Donner lijdt aan een vergevorderde vorm van pers-paranoia (zie ook zijn kruistocht tegen de WOB) en waarschijnlijk bang was voor pijnlijke onthullingen inzake zijn persoonlijk leven. De GPD heeft zich in deze kwestie aanvankelijk wel verweerd, maar is uiteindelijk volledig onder het juk van de macht doorgekropen. Donner wordt vice-voorzitter van de Raad van State. Andere recente grote media-schandalen:

-De ‘martel-primeur’ van De Volkskrant waarbij deze krant vijf dagen voor de verkiezingen in 2006 als ‘primeur’ bracht dat Nederlandse soldaten in Irak zouden hebben ‘gemarteld’. Het verhaal bleek afkomstig van een spindoctor en van de PvdA.
-De kwestie ‘wonderpil’ [youtube] waarbij NRC Handelsblad in 2006 in opdracht van de farmaceutische industrie een pil ging promoten als ‘wonderpil’ terwijl deze nog niet eens was goedgekeurd. Later bleek deze pil dodelijk en verdween van de markt.
Demmink-gate waarbij meer dan tien journalisten van diverse media [Sinan Can] vanaf 2007 door de staat zijn geintimideerd te stoppen met het onderzoek naar de pedofiele SG van Justitie Joris Demmink. De laatste in deze serie is Jeroen de Jager van de NOS.
De Vaatstra-zaak: Telegraaf en EenVandaag worden in 2010 kalltgestellt het juiste spoor in te slaan inzake de moord op Marianne Vaatstra
De zaak-Ottolien Lels: De Volkskrant van Pieter Broertjes probeert in 2003 in opdracht van de Mabel-mafia en Oranje-lobby het ‘Bruinsma-verhaal’ via een ‘primeur‘ over een ‘persoonsverwisseling’ van tafel te spelen.
De affaire Edwin de Roy van Zuydewijn: De Telegraaf lanceerde vanaf 2003 een ongekende haat- en lastercampagne tegen Edwin de Roy die bestond uit honderden, merendeels geheel verzonnen artikelen.

*De rol van het Koninklijk Huis: ook hier zien we een groot verschil met Engeland dat lijkt op het verschil wat betreft de politiek. In Engeland ‘jaagt’ de pers op leden van het KH, hier jaagt de pers op de ‘vijanden’ van het KH zoals Edwin de Roy. Net als de politiek houdt ook het KH de media in ons land in een perverse en wurgende machtsgreep. Niet voor niets betreffen de twee grootste slandering-campaigns uit de Nederlandse journalistiek grote vijanden van de politiek (Pim Fortuyn) en van Oranje (Edwin de Roy).

*Tot slot de rol van politie en justitie in relatie tot de media. In Engeland zien we -opnieuw- een pure money driven cultuur van corruptie waarbij de baas van de politie in Londen een luxe verblijf in een resort kreeg aangeboden vanuit News of the World. Andere agenten verkochten informatie. In ons land zien we een totaal corrupte Justitie- en politie-voorlichtingscultuur waarin met name John van den Heuvel van De Telegraaf en Peter R. de Vries een sleutelrol spelen. Hoe dit in de praktijk werkt kwam recent aan het licht in de killer-cop zaak waarin het OM leugenachtige informatie ‘lekte‘ aan Van den Heuvel. Dus ook hier weer een soort omgekeerde situatie waarin de media zich prostitueren voor de macht terwijl het in Engeland juist de politie is die ‘gunsten’ verstrekt.

*The real thing: de pedo-netwerken. Ondanks de genoemde principiele verschillen komen de media en Nederland en Engeland bij elkaar als het gaat om de echte smerige wandaden van de elite: de pedo-netwerken. In Engeland zie je namelijk in dit soort zaken precies hetzelfde patroon als bij ons: na aanvankelijke sensationele onthullingen zoals in de zaken van het ‘martelweeshuis’ op Jersey Haute de la Garenne en de zaak-Hollie Greig in Schotland worden journalisten geintimideerd en stopt de berichtgeving opeens om ‘onverklaarbare redenen’. Opvallend is ook dat de Engelse media -net als de Nederlandse- in de aanloop naar de oorlog tegen Irak geheel in de pas liepen van de VS bij de wapens of mass destruction-hoax terwijl ze vaak beschikten over sterkte contraire informatie zoals is beschreven door Nick Davies in zijn Flat Earth News.

De conclusie van dit summiere onderzoek moet luiden dat in Engeland de media oppermachtig zijn met alle perverse gevolgen van dien -zelfs leden van het KH kunnen worden afgeluisterd-, terwijl in ons land ‘het systeem‘ de media totaal aan de ketting heeft. In beide situaties is van normale journalistiek en objectieve berichtgeving natuurlijk op geen enkele wijze meer sprake. Echter, als het gaat om echt smerige zaken zoals kindermisbruik door hoogwaardigheidsbekleders of echt belangrijke zaken op NWO-nivo zoals de oorlog tegen Irak zie je nauwelijks verschil. Dan doen Bilderberg en de NWO gewoon hun werk.

Print Friendly, PDF & Email
Share