2 sept. feest bij Raad Journalistiek

EERDER WASTE DE RAAD OOK DE CRIMINELE KINDERVERKRACHTER JORIS DEMMINK WIT * WANHOPIGE POLITICI EN MACHTHEBBERS DIE GEEN ZAAK HEBBEN VOOR DE RECHTER LATEN ZICH ‘VRIJPLEITEN’ DOOR DE RAAD * KOMT ALLEN OP 2 SEPTEMBER NAAR DE ZITTINGEN MET CAMERA’S EN SPANDOEKEN!

LEES OOK ONZE BRIEF AAN DE VOORZITTER VAN DE RAAD VICTOR LEBESQUE OVER HET EINDE VAN DE MSM

Een duidelijker en meer veelzeggend moment dat de totale ineenstorting van de vrijheid van meningsuiting en de journalistiek in ons land markeert kan niet worden bedacht! Op 2 september zal de Raad voor de Journalistiek zowel de ‘klacht’ in behandeling nemen van Mariko Hari tegen de onthullingen die HP/de Tijd over haar publiceerde [backgrounds] als zich buigen over het herzieningsverzoek van de groep-Kat tegen de uitspraak inzake de klacht tegen o.a. De Leeuwarder Courant. Hier de achtergronden bij dit unieke herzieningsverzoek -het eerste in de geschiedenis van de Raad- en het uitgebreid gemotiveerde verzoek zelf. De klacht tegen de Leeuwarder Courant en andere regionale dagbladen

gaat in feite over een misdadige samenspanning tussen de MSM en Justitie om de wandaden gepleegd door hoogwaardigheidsbekleders zoals Joris Demmink -het ontvoeren en verkrachten, zelfs martelen en vermoorden van kinderen- te verbloemen en te ontkennen. Hierbij worden door de MSM leugens, manipulaties en zelfs intimidaties niet geschuwd waarbij in het geval van de Leeuwarder Courant ook nog eens sprake was van demonisering van de ‘door haat en rancune voortgedreven internet-speurders’ die de waarheid over de moord op Marianne Vaatstra boven tafel hebben gekregen. Hoezeer wij het bij het rechte eind hebben bleek eens te meer uit de ontluisterende gesprekken met NRC Handelsblad-voorman Michel Kerres waaruit bleek dat zijn krant de waarheid over Joris Demmink niet zal opschrijven zelfs als deze door een justitie-woordvoerder wordt erkend.

Het is een bizarre coincidentie dat zowel in de zaak-Mariko als in de zaak-Kat cs. de ontvoering van kinderen een hoofdrol speelt. Wat beide zaken tevens verbindt, is dat de waarheid en de feiten geen enkele rol zullen spelen omdat het gaat om ‘hogere belangen’. In de Vaatstra-zaak gaat het om directe betrokkenheid van cruciale hoogwaardigheidsbekleders bij de rituele lustmoord op een meisje in de sfeer van het Dutroux-dossier, in de zaak-Mariko om infiltratie in de Nederlandse diplomatie en politiek door een geheim agente die wordt aangestuurd door buitenlandse mogendheden. Een bewijs voor het rituele karakter van de moord op Marianne zijn de rapportages van de lijkschouwing die zo gruwelijk zijn, dat cruciale delen zelfs zijn weggelakt voordat het rapport ter inzage werd gegeven aan de ouders. De aard van de verminkingen komt zeer nauw overeen met die van Julie en Melissa uit het Dutroux-dossier. Ook bij deze lustmoorden waren hoogwaardigheidsbekleders betrokken. Op internet zouden foto’s circuleren van de lijken van de twee Vlaamse meisjes, maar die hebben we (nog) niet kunnen vinden. Vergeet ook niet dat de moord op Marianne plaatsvond (begin 1999) op het hoogtepunt van de Dutroux-horrors en de Rolodex-wantoestanden in Nederland. Precies een jaar voor de moord op Marianne ontsnapte Marc Dutroux -de banden met Joris Demmink zijn aangetoond– uit zijn gevangenschap in Belgie.

Wat de Mariko-zaak betreft kunnen we constateren dat de politica door haar banden met de CIA en de NWO de facto onkwetsbaar is. Dit blijkt ook uit de berichtgeving in de MSM: de ‘kinderontvoering’ en de subsidie voor Robert zijn niet de werkelijke kwesties. Als dat wel zo zou zijn, was ze al lang de laan uitgestuurd. De volgende vragen over Mariko moeten nu worden beantwoord:
– Waarom kon zij met een dubbel paspoort plaatsvervangend ambassadeur worden? Wat zijn op dit punt de regels bij BuZa?
– Hoe kon zij ‘namens de Nederlandse regering’ adviseur worden van de Afghaanse minister van BuZa? Hoe gaf zij dit adviseurschap invulling?
– Wat was haar rol in Kabul bij het organiseren van illegale operaties en het onderhouden van verboden contacten met de Talibaan?
– Hoe is haar binnenkomst bij Groen Links precies verlopen en hoe is het te verklaren dat zij op zo’n hoge positie belandde?
– Is Robert Kluijver ontslagen bij de VN wegens het ‘illegaal invoeren’ in Afghanistan van zijn toenmalige gezin? Hieronder de eerste unieke beelden van Kluijver in Kabul:

Uiteraard heeft de Leeuwarder Courant (nog) niet gereageerd op ons uitgebreide verzoek tot herziening. Onze gemachtigde Andre Vergeer schreef hierop deze brief: LEES OOK ONZE UITGEBREIDE SERIE DE VAATSTRA-FILES

Zeist, augustus 2011 (M. Kat / Leeuwarder Courant en GPD-leden).

Geachte mevrouw Koene, geachte Raad,
De wat voorbarige en te summiere rectificatie: “LC mocht Vaatstra-zaak kritisch belichten”, van de Leeuwarder Courant van 12 juli jl., getuigt in ieder geval niet van enig begrip van het belang van hoor en wederhoor in de journalistiek en van de impact en inhoud daarvan op haar lezers en op klagers. Ook het opnieuw achterwege blijven van enig verweer van de LC (nota bene lid van uw Raad) op het zeer uitgebreide en uitdagende herzieningsverzoek van klagers geeft zowel blijk van ontkenning van- als minachting voor klagers’ standpunten.
Klagers hebben de LC er in de procedure en in het herzieningsverzoek onderbouwd van beschuldigd dat zij in het gewraakte artikel van 29 januari 2011 ongeoorloofde en pregnante journalistieke hand- en spandiensten heeft verricht aan het OM en aan Stephanie en hebben de LC uitgedaagd anders voorbeelden van het tegendeel van samenspanning daarvan te leveren. Opnieuw een oorverdovende stilte als reactie, terwijl zij zich in januari jl. wel verwaardigde om een zgn. “opiniërend artikel” te schrijven over de ‘methode Kat en Dankbaar cs.’.
Om nog verder te gaan, de LC heeft nimmer gereageerd op welk onderzoek dan ook dat door anderen dan door Justitie is uitgevoerd. Een nog zeer beperkte compilatie over de afgelopen 12 jaren van publicaties van de LC over de zaak Vaatstra:

– Een maand na de moord meldde de LC “dat Stephanie de aangifte van verkrachting had ingetrokken nadat justitie nog eens een gesprek met haar had gehad en met de vermeende verdachte. Justitie was tot de conclusie gekomen dat er geen sprake was geweest van dwang”. De LC wist het al voordat de ouders van Stephanie op de hoogte waren gebracht. Bovendien meldde de LC dat het hier ging om een “jonge vrouw” terwijl Stephanie op dat moment 14 jaar was en – tegen alle regels in – diverse keren alleen was gehoord zonder enige begeleiding. http://tinyurl.com/3nenab9 En door de LC geen wederhoor toegepast…
En zij sprak van “een jonge inwoner uit Kollummerzwaag”, en “een minderjarige jongen uit dezelfde gemeente” terwijl de verdachte nu juist een asielzoeker was, betrokken bij de bedreiging van Marianne, twee weken voor de moord. En dat, terwijl het achterwege laten van enig onderzoek op het AZC op dat moment plaatselijk zo ter discussie stond. Een week later moest de LC dit bericht rectificeren omdat de aangifte helemaal niet was ingetrokken. Dergelijke informatie kwam uiteraard niet uit de lucht vallen en moet zijn ‘ingestoken’ op last van het Openbaar Ministerie. Opnieuw geen wederhoor.. http://tinyurl.com/3payjhz
– Uit het NRC van 14 oktober 1999 wordt duidelijk dat de ouders het ook niet begrijpen: http://retro.nrc.nl/W2/Nieuws/1999/10/14/Vp/04.html:
“Op 15 juli stemde de gemeenteraad van Kollumerland met acht tegen zeven stemmen voor de vestiging van een permanent azc op industriegebied Willem Loréweg in het noorden van Kollum. Op 15 juli ook kregen Bert en Jantina van R. (A.V.: de ouders van Stephanie) te horen dat de zaak tegen een jonge Iraakse asielzoeker uit ‘De Poelpleats’ voor de verkrachting van hun veertienjarige dochter wegens gebrek aan bewijs was geseponeerd. Bert van R.: “Daar is een verband tussen.” Zijn vrouw Jantina: “De officier van justitie zei ons ‘het komt allemaal op het verkeerde moment’.”
Aanvankelijk zweeg de familie Van R., mede op verzoek van justitie. Nu zegt Bert van R.: “Wat er in Kollum is gebeurd, is het gevolg van die geheimzinnige toestanden. Er is nooit openheid geweest. Daardoor is er bij de mensen veel onrust ontstaan.”
Geen woord van de LC over de verkrachting, het sepot door Justitie waarin Stephanie van 14 (!) “medeverantwoordelijk werd gehouden voor de verkrachting en rekening had moeten houden met de culturele achtergrond van de verdachte”. En geen woord over de art. 12-procedure bij het Hof in Leeuwarden waar de verdachte alsnog werd vrijgesproken, laat staan van de verbijstering van de ouders en Stephanie daarover.
– Op 26 oktober 1999 kwam SBS 6 met een documentaire over de aanhouding van de verkeerde hoofdverdachte in Istanbul, n.a.v. diverse getuigenverklaringen uit Kollum en omgeving, w.o. die van Stephanie zelf. Commotie in heel Nederland maar opnieuw een volstrekt stilzwijgen van de LC.
– Peter R. de Vries bracht in 2000 een documentaire waarin gehakt werd gemaakt van het verhaal van de vrienden van Marianne “dat zij haar op de fiets zouden hebben weggebracht naar het ‘tunneltje’. Opnieuw geen enkel artikel daarover in de LC.
– In 2001 gaf de verantwoordelijk officier van justitie, mr. Roelof de Graaf , tegenover Omrop Fryslân ruiterlijk toe dat die verdachte in Istanbul inderdaad onder invloed van de publieke opinie was aangehouden zonder dat hij nog als verdachte was aangemerkt. Opnieuw grote commotie in Nederland. Hierop volgde een vijftiental publicaties van de LC die, ondanks kritische artikelen in de landelijke pers, dringende Kamervragen en de morrende acceptatie van de politiek, slechts gewag maakte van het officiële standpunt van de Minister en van het Openbaar Ministerie: “Deze persoon had nu eenmaal geen alibi voor de nacht van 1 mei”.
En dat terwijl deze persoon zich, volgens 4 getuigen (erkend door het OM), in de week vóór en de dagen nà 1 mei 1999 in Haarlem bevond. OvJ. De Graaf werd uiteindelijk door de Minister zelfs gedwongen om zijn uitspraken publiekelijk in te trekken. Citaat van 23 juni 2001 van de LC: http://tinyurl.com/3rzrhhx:
“Heel politiek en juridisch Nederland valt ineens over de Leeuwarder zaaksofficier Roelof de Graaf heen omdat hij toegeeft onder publieke druk een 26-jarige Iraakse asielzoeker, die overigens nog als verdachte gold, te hebben gearresteerd”.
“De lokale emoties werden aangewakkerd door misdaadverslaggever Peter R. de Vries, die de valse indruk wekte dat hij in zijn eentje wel kon wat een rechercheteam van een man of twintig niet wist klaar te spelen”.
“Door hun krokodillentranen heen mogen Haagse politici ook wel toegeven dat de arrestatie van de verdachte Irakees een kalmerend effect heeft gehad op de publieke opinie”.
Daarmee ging de LC dus, anders dan alle andere (ook lokale) media, niet in op de zorgvuldigheid in zaken als internationale aanhoudingsbevelen van getuigen of van hun dagenlange, onnodige gevangenneming vanwege DNA-onderzoek om het publiek maar tevreden te stellen terwijl zij slechts als getuigen waren aangemerkt. Zo is er van ongeveer 850 “getuigen” DNA afgenomen in de zaak Vaatstra.
РIn 2003 (̬n in 2005) werd dit trucje door het OM nog eens herhaald bij een andere getuige in Londen die jarenlang slechts als getuige was aangeduid maar uiteindelijk internationaal als verdachte gesignaleerd werd om hem maar aan te kunnen houden: http://tinyurl.com/3kkr54u
De LC daarover op 17 oktober 2003: “Akbari meldde zich op 8 september bij de politie in Londen nadat hij had gehoord dat hij (AV: als getuige!) gezocht werd. Zijn DNA kwam niet overeen met de sporen van de moordenaar..”. Geen vraagtekens, geen onderzoek of interview, laat staan kritiek van de LC aan het adres van het OM vanwege het aanhouden en de dagenlange detentie van een getuige in afwachting van zijn DNA-onderzoek. Ook de LC had kunnen weten dat deze Akbari al in oktober 1999 als getuige was losgelaten nadat de eerste persoon in Istanbul was aangehouden: http://tinyurl.com/3cn8eje
Op 30 oktober 2004 meldde de LC het volgende (vermoedelijk opnieuw in opdracht van het OM): “Akbari werd eerder verdacht van de moord op Marianne Vaatstra uit Zwaagwesteinde”. Uit bovenstaande blijkt dat deze Akbari al vanaf medio 1999 slechts als getuige werd beschouwd en na de aanhouding van de zogenaamde hoofdverdachte in Istanbul zelfs helemaal niet meer interessant was voor de politie. Opnieuw dus klakkeloos overgenomen door de LC van de woordvoerder van het OM.
– Gerrit Veldman meldde zich op 14 januari 2010 opnieuw via De Telegraaf omdat hij vermoedde dat hij in 1999 naast de mogelijke hoofdverdachte van de moord op Marianne in Noorwegen in de cel had gezeten. Hij herkende het signalement en de man had een adresboekje bij zich met adressen uit de omgeving van Zwaagwesteinde. De LC berichtte het volgende: “Justitie kent gerucht Marianne Vaatstra” en “Justitie zal de informatie opnieuw oppakken”. http://tinyurl.com/3tkxqa5 Geen wederhoor..
– Minder dan een week later meldde mevr. Van Z. in De Telegraaf dat zij diezelfde verdachte op 1 mei 1999 tegen het lijf was gelopen met bebloede kleding en een mes, eenzelfde adressenboekje uit Friesland en met de woorden: “Zij hadden haar keel verder door moeten snijden”. “Wie?, vroeg Van Z. “Marianne Vaatstra”.
Commentaar in de LC: “Zij zou de man hebben gezien met bebloede kleren en een mes, toen zij met hem een huis deelde in de Kleine Kerkstraat in Leeuwarden. Volgens het OM gaat het hier echter om een man naar wie al eerder onderzoek is gedaan. Toch bekijkt het cold-caseteam alle tips serieus”. http://tinyurl.com/3uef3tv En ook hier wederom geen wederhoor.
– N.a.v. van bovenstaande berichten in De Telegraaf stapten de 4 beveiligers van het eerste uur van het toenmalige AZC Kollum naar EenVandaag om nog een laatste poging te doen om de waarheid te mogen vertellen: “Dat de aangehouden man in Istanbul in 1999 niet de bij hen bekende persoon Ali H. was”. EenVandaag, die er een zeer overtuigende drieluik van maakte op 5, 6 en 8 maart 2010, (ondersteund door 9 getuigen, w.o. een leidinggevende en vrijwilligsters van het toenmalige AZC, door politiepsycholoog Harry Timmerman en prof. Ton Derksen), werd in de LC alleen op 5 maart 2010 van commentaar voorzien: “Geruchten dat het OM destijds de verkeerde Ali H. heeft aangehouden doen al langer de ronde. Eerder uitgebreid onderzoek leverde niets op. De woordvoerster van het OM zegt dat de rechercheurs opnieuw met deze informatie aan de slag gaan”. Daarna werden de opnamen van EenVandaag van 6 en 8 maart 2010 door de LC al niet eens meer van nader commentaar voorzien, laat staan dat de getuigen om wederhoor werd gevraagd. http://tinyurl.com/3do4593. Hieronder: ook EenVandaag is kalltgestellt in de Vaatstra-zaak:

– Nadien zijn klagers zich meer serieus met deze zaak gaan bemoeien waarop zich zelfs nieuwe getuigen meldden en nieuwe feiten bekend werden die het officiële relaas van het OM opnieuw ondermijnden. In bijgaande opname van JDTV van 19 januari 2011 http://www.youtube.com/watch?v=RaWDS3kAotg (en als voorbeeld van de “keiharde journalistiek”) boden klagers hun informatie – opnieuw – aan het Openbaar Ministerie aan. Officier van Justitie Henk Mous verspreekt zich hier op minuut 4:20 Freudiaans en daarna nog eens, door de woorden: “Ik kan in ieder geval aangeven dat in eh, of binnen, of in ieder geval in de maand januari, zoals ook op uw website al staat, zullen wij met een rapport naar buiten komen waarin alle vragen rondom Ali H. en Feik beantwoord zullen gaan worden. En daaruit zal naar voren komen dat die geen verdachten zijn”. Verderop in de opname zal mr. Henk Mous zelfs een goed en gedocumenteerd rapport in januari beloven.
Op de vraag van dhr. Micha Kat in dit interview of hij na ommekomst van het rapport opnieuw zou worden ontvangen houdt Mous de boot al af. Dat Kat daar blijkbaar een journalistieke neus voor had bleek nadrukkelijk toen hij en de heer Dankbaar in de dagen na 31 januari jl. contact zochten met het OM te Leeuwarden. De telefonistes riepen in koor: “Wij hebben toestemming om dit gesprek te beëindigen….”.
Niet alleen was het rapport zelfs niet gedocumenteerd maar ook nog eens aantoonbaar leugenachtig. De ouders van Marianne hebben geprocedeerd tot aan de Raad van State om inzage in het politiedossier van haar eigen dochter maar zonder resultaat omdat zij “niet belanghebbend” waren. En uit de aankondiging in de opname van JDTV van mr. Henk Mous van 19 januari jl.: “binnen januari” en zijn opmerking aan Micha Kat “dat uw manier van journalistiek bedrijven soms een bedenkelijk niveau heeft” blijkt dus nadrukkelijk dat het OM al twee weken voordien afspraken had gemaakt met de LC en met Stephanie over het gewraakte artikel. En dus niet alleen over de datum van publicatie van het rapport maar vooral ook over de voorgenomen aanval op klagers via de LC, twee dagen voorafgaand aan datzelfde ‘gedegen’ en ‘onderbouwde’ rapport van het OM. En, zoals inmiddels bekend, opnieuw zonder wederhoor van de LC.
– Stephanie van R. kwam met haar (verlate) aangifte van verkrachting in mei 1999 in de problemen omdat de politie – in weerwil van haar ouders – tegenover de LC verklaarde dat zij haar aangifte al had ingetrokken na een goed gesprek met haar en de vermeende verdachte, hetgeen later moest worden gerectificeerd op last van haar ouders. En in 2010 kwam zij opnieuw in de problemen toen klagers getuigen vonden (w.o. haar eigen vader, de moeder van haar vriendin en haar toenmalige advocaat) die haar verhaal over die vermeende verkrachting ook bestreden of minstens in twijfel trokken.
Die getuigen beweerden bovendien dat zij als laatste die nacht aanwezig was geweest op het moment dat Marianne nog in leven was. De vrienden van Marianne konden haar nooit hebben weggebracht op de fiets omdat die fietsen (in aanwezigheid van diezelfde Stephanie) gesaboteerd waren door twee asielzoekers (Ali en Feik). Negen getuigen beweerden vervolgens dat hun fietsen lek waren, w.o. de vader van één van die vrienden en uitgezonden via misdaadverslaggever Peter R. de Vries. In beide gevallen is zij gedekt en beschermd door de politie en door het OM. Over de juiste toedracht in mei 1999 weigerde zij desondanks te praten met de ouders van Marianne, met klagers en met haar eigen advocaat maar NIET met de LC. Al die getuigen werden echter door de LC niet uitgenodigd voor wederhoor.
– Het Openbaar Ministerie heeft vanaf 1999 aantoonbare leugens gepubliceerd waardoor twee hoofdverdachten uit beeld konden worden gebracht en nooit verhoord werden. Het zaakdossier werd ook na jarenlange procedures bij de rechtbank niet vrijgegeven en de ouders van Marianne hebben 12 jaar lang geen antwoorden gehad op de meest simpele vragen. Alleen de LC kent die antwoorden blijkbaar of wil ze gewoon niet aanhoren omdat haar ‘goede contacten’ bij het OM anders verklaren.
Uit het dagboek van de moeder van Marianne: “Afie en Stefanie hadden deze personen op Koninginnedag ’s middags in Kollum zien lopen, met onder anderen Feik en nog een paar anderen. Deze Feik verkracht dezelfde avond een meisje van 14 jaar. Dit gebeurde ca. 22.30 uur. Daarna was hij in de Paradiso Bar waar Marianne ook was. (A.V.: Informatie die alleen Stephanie kende). Dan wordt zogenaamd deze Alie Hasan in Turkije opgepakt. SBS zend daar beelden van uit. Afie en Stefanie zeggen resoluut: ‘Dat is hem helemaal niet’. Dat willen we wel getuigen’. Ik vraag dit twee keer nadrukkelijk bij het O.M., maar krijg geen antwoord op mijn vraag”.
Er blijkt dus niet alleen grote onduidelijkheid over de vermeende verkrachting maar Stephanie van R. kan het rapport van 29 januari jl. van het OM ook in één keer compleet onderuit halen omdat zij die “Turkse Ali” ook al niet herkende. DIE vragen zijn na het gewraakte artikel van 29 januari jl. – en ondanks aandringen van de kant van klagers – nooit aan Stephanie gesteld door de Leeuwarder Courant.
De journalist(e) die constant slechts verwoordt wat de overheid en haar ‘beschermelingen’ dicteren (i.c. de ‘vrienden’ van Marianne met hun lekke banden en Stephanie met haar verhaal over de verkrachting terwijl zij nog is gezien bij de sabotage van die fietsen en bij Marianne op het laatste moment van haar leven), doet aan anti-journalistiek. Wanneer deze journalist(e) zich echter ook nog leent voor – vooraf – geplande demonisering en bewuste leugens over andere onderzoeksjournalisten die deze leugens aan de kaak willen stellen, dan handelt hij/zij in samenspanning met diezelfde overheid.
Het achterwege laten van objectieve, waarheidsgetrouwe verslaglegging en wederhoor door de LC is daarmee dus niet alleen in strijd met de Leidraad voor de Journalistiek maar getuigt ook van een doelbewust en strafbaar handelen in strijd met artikel 80 van het Wetboek van Strafrecht:“Samenspanning bestaat zodra twee of meer personen overeengekomen zijn om het misdrijf te plegen”. Het is, na voorgaande, evident dat de LC in deze niet alleen op de hoogte was van alle relevante feiten maar ook van het aangekondigde, leugenachtige rapport van het OM. Desondanks koos zij voor een smadelijke en lasterlijke aanval op de boodschappers van het onwelgevallige nieuws ten faveure van haar contacten met het OM te Leeuwarden om de waarheid te verbloemen. Twee dagen voorafgaand aan dat rapport en direct daarna toen zij daar opnieuw door klagers op werd gewezen..

Tot slot: het is nog niet eens duidelijk of de Raad ons bij de behandeling van het herzieningsverzoek zal horen. Op 2 september vindt een eerste behandeling plaats waarop zal worden besloten of en zo ja wanneer en partijen gehoord gaan worden, zo blijkt uit een email van de Raad. Over de vraag of er gefilmd mag en gaat worden hebben we het dan nog niet eens.

Van: Hans Osinga (RvdJ) [mailto:[email protected]] Namens Raad voor de Journalistiek
Verzonden: dinsdag 23 augustus 2011 10:47
Aan: Andre Vergeer
Onderwerp: RE: Herziening

Geachte heer Vergeer,
Hierbij bevestig ik de ontvangst van uw e-mail van 12 augustus jl. Naar aanleiding daarvan bericht ik u het volgende:
Conform artikel 10a van het Reglement voor de werkwijze van de Raad voor de Journalistiek oordeelt een herzieningskamer over een herzieningsverzoek in beginsel zonder dat partijen ter zitting worden gehoord. Indien de herzieningskamer dat nodig oordeelt kan de kamer evenwel, alvorens tot een beslissing te komen, de verzoeker en de andere partij nog gelegenheid geven voor een schriftelijke repliek en dupliek, voor het overleggen van (nadere) bewijsstukken, dan wel voor het geven van een toelichting ter zitting.
Op 2 september a.s. zal een herzieningskamer van de Raad uw verzoek (inclusief uw verzoek om gehoord te worden) beoordelen. Indien de herzieningskamer dit nodig acht zullen partijen, voordat de herzieningskamer tot een beslissing komt, worden uitgenodigd voor het geven van een toelichting (op een later moment).
Voorts is het mogelijk dat de Raad vooraf tot het oordeel komt om partijen uit te nodigen voor het geven van een toelichting ter zitting. In dat geval ontvangt u in de loop van volgende week een uitnodiging.
Ik verwacht u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd,
Met vriendelijke groet,

Hans Osinga
Adjunct-secretaris

Raad voor de Journalistiek
Postbus 12040, 1100 AA Amsterdam-Zuidoost
Hogehilweg 6, 1101 CC Amsterdam-Zuidoost
T: 020 – 31 23 930
F: 020 – 31 23 934
E: [email protected]
W: www.rvdj.nl

Print Friendly, PDF & Email
Share