22 december: Stephanie (1)

VAATSTRA FILES 29

De kerstboodschap van Maaike, Marianne’s moeder, kunt u hier beluisteren.

“Lieve Marianne. Ik denk nog elke dag aan jou en je familie. Veel liefs”. Ene Stephanie heeft dit in oktober 1999 op een kaartje geschreven bij een witte roos. De bloem hangt aan het fietsbordpaaltje naast de Keningswei in Veenklooster.

Stephanie van Reemst is de meest cruciale, nooit gehoorde getuige in de moordzaak van Marianne Vaatstra. Zij was erbij toen Marianne vanuit de Voorstraat in het centrum van Kollum werd ontvoerd in een auto. Stephanie weet dus ook, net als de top van justitie, wie Marianne’s moordenaars zijn. Een van die daders is haar toenmalige vriendje, de Koerdische asielzoeker Feik Mustafa. De jongen die twee weken daarvoor nog het keeldoorsnijdende gebaar naar Marianne had gemaakt, de jongen die de trouwe vriend was van justitie’s hoofdverdachte Ali Hassan, de jongen die ook stiekem op maandag 3 mei 1999 door justitie is afgevoerd.

Stephanie draagt dus een geheim met zich mee dat zij nooit heeft verteld aan de buitenwereld, of nooit heeft mogen vertellen. En dat is vreemd, want dit geheim is de sleutel tot de oplossing van de moord op Marianne. Stephanie kan namelijk niet alleen getuigen over de ruzie tussen Spencer en Feik in het Filtsje, maar ook dat Feik de ventielen uit de fietsen van Spencer en Wietze heeft getrokken en dat Marianne rond middernacht in een auto werd ontvoerd. Stephanie is dus de getuige die Marianne voor het laatst levend heeft gezien, op haar moordenaars na dan.

Wat bezielt een meisje van destijds 14 om daar elf jaar lang haar mond over te houden? Elf jaar, waarin ze de reddeloosheid van Marianne’s ouders heeft aanschouwd, het bedrog van justitie, de talloze televisieprogramma’s, de in Istanbul opgepakte verkeerde Ali, de zogenaamde onoplosbaarheid van deze moordzaak, de vraag op Marianne’s grafsteen: Waarom? Het is Stephanie die het antwoord op die vraag weet, maar het niet wil geven …. Is het angst, is het schaamte, Is het schuldgevoel? Of een combinatie van alle drie? Stellig besloot ik om daarachter te komen. Daartoe wilde ik Stephanie persoonlijk ontmoeten. Ik moest immers haar reactie met eigen ogen kunnen aanschouwen op het moment dat ik zou zeggen: Stephanie, ik weet dat jij getuige bent geweest van de ontvoering van Marianne. En dat je nog steeds heel erg bang bent voor Feik!

Zes weken geleden reisde ik voor dat doel af naar Friesland. Nadat ik de auto in de straat had geparkeerd, liep ik naar het huis waar Stephanie woont. Op dat moment kwam er juist een jongeman naar buiten om de post uit de brievenbus te halen. Ik vraag hem beleefd of Stephanie van Reemst hier woont. Hij zegt even vriendelijk: Stephanie Broersma is het nu. O ja, dat is waar ook, ze is nu getrouwd. Bent u haar man? Nee, ik ben haar broer. Oh, jij bent David. Ja, zegt David verbaasd, hoe weet u dat? Ooh, ik weet nog wel meer. Je hebt nog twee zussen, en je vader heet Bert. Maar het is Stephanie die ik zoek. Nou, Stephanie is er wel, zegt David, komt u maar even mee. Door de nog openstaande garagedeur gaat hij mij voor en roept: Steef, er is hier iemand voor je! Ik blijf netjes voor de garagedeur staan en David zegt: Komt u maar verder hoor! Bij de ingang van de garage naar de woonkamer komt Stephanie mij tegemoet. Zij komt mij over als een vriendelijke jonge vrouw met een zachtaardige, enigszins verlegen uitstraling. Ik stel mij voor en vraag haar of ze mijn naam misschien al kende. Nee, zegt Stephanie met oprecht vragende ogen. Welnu, zeg ik, ik kom omdat ik van jou meer denk te kunnen leren over de moord op Marianne Vaatstra, want ik weet dat jij getuige bent geweest van de ontvoering van Marianne, en kennelijk nog steeds erg bang bent voor Feik.

Na het uitspreken van deze zin, verbleekt Stephanie’s vriendelijk vragende gezicht naar een uitdrukking van grote schrik en bezorgdheid. Ze stamelt: Daar wil ik niks over zeggen, ik kan er niet over praten. Een nauwelijks verholen paniek overvalt haar zichtbaar. Ze voegt met haar hand op het hart en met overslaande stem toe: Ik heb twee weken geleden nog een open hart operatie gehad, en ik moet rust houden, dus hier wil ik het graag bij laten. Ik vraag nog: En hierover praten betekent spanning voor jou? Ja-ah, zegt Stephanie tussen twee ademstoten door. De ontzetting is verder van haar gezicht af te lezen, ik acht het mogelijk dat zij ter plekke een hartstilstand krijgt, wat ik niet op mijn geweten wil hebben, dus zeg ik: Goed, dan laten we het hierbij en zal ik weggaan.

Een gedetailleerde uiteenzetting over de gebeurtenissen van die avond op Koninginnedag, had ik na 11 jaar zwijgen van Stephanie niet verwacht. Het ging er vooral om haar reactie te registreren op de confrontatie met de waarheid. Het moge duidelijk zijn dat die reactie zeer veelzeggend was. Opmerkelijk was ook dat Stephanie niets ontkende van die waarheid. Haar enige prioriteit was zo snel mogelijk te ontsnappen aan de situatie.

Het verhaal dat zij niets weet, kan zij ook niet meer volhouden omdat zij die bewuste avond in 1999 door twee onafhankelijke getuigen en bij verschillende gelegenheden is gezien. Niet alleen vroeg in de avond, in de nabijheid van Spencer Sletering, Feik Mustafa en Ali Hassan die onderling een stevige ruzie hadden (Spencer tegen Geke: zij gaan vanavond mijn vriendin pakken), even later bij de fietsen van Spencer en Wietze en de verwijderde ventielen, maar ook nog eens in het gezelschap van Marianne rond 24.00 en rond 24.30 uur. Een aantal zaken staan onomstotelijk vast:

– Feik had Marianne bedreigd.

– Feik was het vriendje van Stephanie.

– Stephanie was die avond in Kollum met haar vriendin Tineke.

– Stephanie heeft Feik die avond gezien (ze stelt immers door hem te zijn verkracht)

– Feik is in het weekend van 1 mei verhoord door de politie over de moord op Marianne (mistte daardoor het voetbal op die zaterdag)

– Stephanie is door twee onafhankelijke getuigen gezien in het bijzijn van Marianne.

– Stephanie is op 14 mei door de politie gehoord in verband met de moord op Marianne. (De inhoud van dat verhoor is nooit bekend gemaakt)

Inmiddels is het mij ook duidelijk geworden dat het vooral schuldgevoel van Stephanie moet zijn. Alles bij elkaar opgeteld, heeft het er alle schijn van dat Stephanie haar vriendje Feik een handje heeft geholpen om zijn “kwajongensstreek” ten uitvoer te brengen. Stephanie was geen hechte vriendin van Marianne, maar Stephanie was er wel bij toen Feik aan het begin van de avond ruzie maakte met Marianne’s vriend Spencer. Feik had naar Spencer gecommuniceerd dat hij die avond “zijn vriendin zou pakken”. Het ligt dus voor de hand dat hij dit voornemen ook met zijn vriendinnetje heeft gedeeld. Voorts was Stephanie erbij toen Feik de fietsen van Spencer en Wietze onklaar maakte door de ventielen eruit te trekken. Het ligt dus tevens voor de hand dat deze actie onderdeel van het plan was en dat Stephanie ook daarvan op de hoogte was. Na middernacht staan Stephanie en Marianne dan bij die fietsen en is het voor Marianne een verrassing dat de banden lek zijn, want zij zegt tegen Stephanie: Kijk nou, alle vier ventielen zijn eruit getrokken. Maar Stephanie wist dat reeds, want die was erbij toen Feik dat deed. De vraag rijst dan waarom Stephanie dat niet gezegd heeft tegen Marianne? Wat bracht Stephanie en Marianne uberhaupt bij die fietsen? Is het dan een gekke gedachte dat Stephanie Marianne in opdracht van Feik naar die fietsen heeft geloodst, zodat Marianne vanaf die plek “gepakt” kon worden?

Enkele seconden later wordt door Geke H. voor haar huis, een luide gil gehoord, gevolgd door een dichtslaand portier en wegscheurende autobanden. Stephanie komt die avond overstuur thuis, zegt tegen haar ouders dat ze moe is, en schiet meteen door naar bed. Haar ouders vragen zich af wat er aan de hand is, maar verzuimen helaas om dit aan Stephanie te vragen. Later zouden zij pas begrijpen dat hun dochter “verkracht” zou zijn door Feik.

Uiteraard hoort Stephanie de volgende dag dat Marianne op gruwelijke wijze is verkracht en vermoord, haar gedumpte en verminkte lichaam wordt gevonden in een weiland. De 14-jarige Stephanie is radeloos. Zij voelt zich medeschuldig aan het gebeurde. Wat zij dacht dat een kwajongensstreek van haar vriendje was, is vreselijk uit de hand gelopen. Wat moet zij doen? Zij besluit haar mond te houden. Dat zij van slag is, kan zij natuurlijk niet verbergen. Als excuus verzint zij dat ze door Feik is aangerand. Het wordt later in de berichtgeving zelfs een “gewelddadige verkrachting”, waarbij ze gewond is geraakt. Maar erg geloofwaardig komt haar verhaal niet over, want zelfs haar eerste luisteraars geloven haar niet.

Die dag vertoeft Stephanie bij haar vriendinnetje Tineke Visser die de vorige avond deels ook met Stephanie, Feik en vrienden had doorgebracht. Stephanie laat dan haar blonde haar donker verven door Tineke. Niet bepaald een activiteit die je onderneemt als je de vorige avond een trauma hebt opgelopen als gevolg van een brute, gewelddadige verkrachting. Wel een logische handeling als je voorlopig, om welke reden dan ook, niet herkend wilt worden als getuige van een misdrijf. Tineke zou later zelfs zeggen dat Stephanie niet verkracht is. Haar moeder Regina zou dit ook bevestigen. Sterker, als Geke H. Tineke later confronteert met de stelling dat ook zij meer weet van de gebeurtenissen die avond, begint Tineke te huilen.

Blijkbaar veroorzaakt het moeten liegen over wat er gebeurd is, heftige emoties, zowel bij Tineke als Stephanie. Het schuldgevoel van Stephanie blijkt eens te meer uit haar briefje: “Lieve Marianne. Ik denk nog elke dag aan jou en je familie. Veel liefs”. Ene Stephanie heeft dit op een kaartje geschreven bij een witte roos. De bloem hangt aan het fietsbordpaaltje naast de Keningswei in Veenklooster. Zo stond het in dit artikel. Nu moet u even beseffen dat Stephanie helemaal geen vriendin van Marianne was. Dus welke Stephanie was dit? Wie is deze Stephanie, die via een kaartje laat weten dat ze nog elke dag aan Marianne denkt? En vooral: Waarom denkt Stephanie nog elke dag aan Marianne en haar familie? En wie bracht de 14 jarige Stephanie op het idee om er een witte roos bij te hangen? Welnu, dat is ook niet zo moeilijk meer als u weet dat haar moeder Jantina een bloemenzaak heeft.

Enfin, terug naar de verkrachting van Stephanie: Onwetend van de ware toedracht over de “verkrachting” gaat de bezorgde moeder van Tineke direct naar de huisarts voor de morning-afterpil, uit voorzorg omdat ze misschien wel iets verzwijgt, op de terugweg langs de moeder van Stephanie om haar in te lichten. Die maandag doet zij anoniem aangifte bij de politie van verkrachting. Als Stephanie later uit school weer langs gaat bij de familie Visser dan vertellen die haar dat ze een melding hadden gedaan en toen werd Stephanie boos. Stephanie zelf wilde dus helemaal geen aangifte doen van verkrachting. Waarom zou ze ook als zij die verkrachting verzonnen had? Uit de berichtgeving in de Panorama zou later blijken dat Stephanie bij die gebeurtenis zodanig gewond is geraakt dat zij maandenlang fysiotherapie nodig had. Op 14 mei 1999 werden de ouders met hun dochter Stephanie door de politie uitgenodigd op het bureau. De politie wilde Stephanie horen in verband met de moord op Marianne Vaatstra. Rara, hoe kwam de politie aan de informatie dat Stephanie daar iets over zou kunnen weten? Stephanie werd naar de verhoorkamer geleid en de wachtende vader van Stephanie kreeg daarna, van een agent, pas te horen dat zijn dochter op die bewuste avond was verkracht. Daarop werd aangifte gedaan van die verkrachting tegen Feik Mustafa. Die avond wordt Stephanie thuis opgehaald door een vrouwelijke rechercheur, genaamd Herbie, die haar meeneemt om een rit in de auto te maken, kennelijk om de zaak nog eens door te nemen. Na afloop van dit onderonsje krijgt de vader van deze Herbie te horen dat zijn dochter “ernstig is verkracht”.

Het OM heeft de aangifte echter zeer snel geseponeerd, o.a. omdat de 14 jarige Stephanie mede haar verkrachting zelf had uitgelokt, rekening had moeten houden met de culturele achtergrond van de dader en omdat er geen aanwijzingen waren van dwang. Dit bevreemdt des te meer als het OM en de politie zelf stelden dat Stephanie “ernstig” was verkracht. Haar advocaat, Hans Anker van Anker & Anker, deelde aan vader van Reemst mede dat zijn broek afzakte van deze argumentatie in de sepotbrief van officier van justitie mr. Stoffels. Nogmaals: in het licht van het feit dat justitie zelf tegenover Bert van Reemst sprak van een ernstige verkrachting, is deze argumentatie voor sepot hoogst opmerkelijk. De vermeende verwonding van Stephanie was niet in de aangifte opgenomen. Althans zo vertelt vader van Reemst dit aan Panorama. En ook de daarop volgende klacht op het sepot bij het gerechtshof Leeuwarden werd direct afgeserveerd. Feik werd in no-time van rechtsvervolging ontslagen. Het blijft overigens wel raar dat als Stephanie zich verwond zou hebben, haar ouders dan geen verklaring van Stephanie voor die verwonding hebben gevraagd in de twee weken voordat zij erachter kwamen dat hun dochter zou zijn verkracht.

Laten we nu even de aangifte op 14 mei van Stephanie tegen Feik beschouwen in het licht van de feiten zoals wij die nu 11 jaar later kennen. Dan weten we dat Feik al in het weekend van 1 en 2 mei was verhoord in verband met de moord op Marianne. Ook weten we dat zijn DNA was afgenomen. Ook weten we, op grond van diverse getuigenverklaringen, dat hij op 3 mei reeds uit het AZC Kollum was afgevoerd. Op 14 mei moet zijn vriendinnetje Stephanie op het bureau komen in verband met de moord op Marianne. Laat u dat even bezinken! Stephanie werd twee weken na de moord uitgenodigd door de politie in verband met de moord op Marianne. Zoals de Amerikanen het zo mooi kunnen zeggen: The significance of this cannot be overstated! Want dit is het bewijs dat justitie ook wist dat Stephanie, die geen vriendin was van Marianne, meer wist over de moord op Marianne! In feite was Stephanie nog de enige getuige die roet in het eten kon gooien van het leugenverhaal dat asielzoekers niets met de moord te maken hadden. Wat als zij ooit haar vinger zou opsteken? Ik weet in elk geval dat Feik en Ali Marianne met geweld in een auto hebben ontvoerd, want daarvan ben ik getuige geweest! Dan is het ook logisch dat de politie haar nog even “onder handen” wilde nemen.

Hoe dat verhoor is gegaan, weten we niet, we waren er niet bij, maar het eindresultaat was een aangifte van verkrachting tegen Feik, die ongekend snel is geseponeerd en vrijwel zeker niet heeft plaatsgevonden. Zou het kunnen dat Stephanie tijdens dat verhoor de waarheid heeft verteld? Dat haar vriendje Feik betrokken was bij zowel de ontvoering als de moord van Marianne? Hoezeer zat justitie dan te wachten op die waarheid van Stephanie, als ze Feik (en Ali) al twee weken eerder stiekem hadden weggesluisd? Had justitie wellicht een andere zaak nodig om de eerdere DNA-afname en de hechtenis van Feik onder te hangen, zodat men desgevraagd kon blijven beweren dat zijn aanhouding niets met de moord op Marianne te maken had? En om hem daarmee een definitieve verblijfsvergunning te kunnen verschaffen? Heeft justitie aan Stephanie duidelijk gemaakt dat zij liever de waarheid niet hoorden, maar graag zouden zien dat zij een aangifte van verkrachting tegen Feik deed? Heeft men het 14-jarige meisje voorgehouden dat er anders een derde wereldoorlog zou uitbreken? Dan wordt het ook ineens logisch dat die verkrachting zo snel wegens gebrek aan bewijs is geseponeerd. Voor een niet-gebeurde verkrachting is immers ook geen bewijs. Alleen al het feit dat justitie, dat zelf sprak van een “ernstige verkrachting”, deze ernstige verkrachting wegens gebrek aan bewijs niet eens voor de rechter wilde brengen, rechtvaardigt de stelling dat die verkrachting volledig verzonnen is. Men had immers in elk geval de gedetailleerde getuigenis van Stephanie over hoe die ernstige verkrachting in zijn werk ging, voor de rechter kunnen brengen, tesamen met het verweer van de vermeende “verkrachter”, Feik Mustafa, ware het niet dat die al op 3 mei 1999 buiten het bereik van het rechercheteam was gebracht. Het lijkt erop dat justitie zelfs de ouders van Stephanie voor de mal heeft gehouden:

Op 15 juli ook kregen Bert en Jantina van Reemst te horen dat de zaak tegen een jonge Iraakse asielzoeker uit “De Poelpleats” voor de verkrachting van hun veertienjarige dochter wegens gebrek aan bewijs was geseponeerd. Bert van Reemst: “Daar is een verband tussen.” Zijn vrouw Jantina: “De officier van justitie zei ons “het komt allemaal op het verkeerde moment”.”
Aanvankelijk zweeg de familie Van Reemst, mede op verzoek van justitie. Nu zegt Bert van Reemst: “Wat er in Kollum is gebeurd, is het gevolg van die geheimzinnige toestanden. Er is nooit openheid geweest. Daardoor is er bij de mensen veel onrust ontstaan.
Hoofdredacteur Anne de Jong van de Kollumer Courant beaamt dit. “De mensen voelen zich belazerd door justitie en de gemeente. Daarom ook reageerden ze zo emotioneel. De woede is niet zozeer tegen de asielzoekers gericht als wel tegen de overheid.” Bron NRC: Geest uit de fles in verdeeld Kollum

Is het dan eigenlijk nog wel toeval dat de zaak tegen Feik Mustafa eerst is geseponeerd en dat pas daarna zijn onafscheidelijke vriend en hoofdverdachte van de moord, Ali H. Hassan, internationaal werd gesignaleerd? Justitie liegt dus niet alleen tegen de ouders van Marianne en Stephanie maar tegen de hele bevolking. Want waar Feik ook heen is gevoerd, Helmond hadden we nog nooit gehoord. Zelfs de minister heeft het daar niet over in zijn antwoorden op de Kamervragen van Fred Teeven. Toch is dit blijkbaar wel aan de ouders van Stephanie en anderen verteld. Bijvoorbeeld aan de vader van het meisje dat daags na de moord door Feik telefonisch werd bedreigd (Als je niet stopt met praten, word je ook vermoord!). Wagenaar vertelt dat in de nacht dat Marianne Vaatstra is vermoord, een 13-meisje door een asielzoeker is verkracht. De zaak tegen hem is geseponeerd, hij zit nu in een ander azc in Helmond. Bron NRC: Vechtpartij in Kollum

De leugenachtige berichtgeving door justitie maakt in elk geval duidelijk dat de waarheid wordt verdoezeld. Zo put justitie zich uit in bezweringen dat de vermeende verkrachting van Stephanie niets te maken heeft met de moord op Marianne Vaatstra. Men beweert zelfs in een krantenartikel foutief dat de aangifte inmiddels is ingetrokken. En ook dat de verdachte maar liefst 4 dagen in hechtenis heeft gezeten. Dit kan natuurlijk helemaal niet zonder bevel van een rechter-commissaris, laat staan voor een verkrachting die zo snel ingetrokken en geseponeerd werd. Deze berichtgeving was natuurlijk nooit geloofd als men er direct bij had gezegd dat de verdachte een asielzoeker was, bovendien dezelfde jongen die Marianne had bedreigd, bovendien een hechte vriend was van de spoorloze hoofdverdachte Ali Hassan, bovendien al was verhoord in verband met de moord op Marianne, bovendien stiekem was weggesluisd, en bovendien het vriendje was van het meisje dat Marianne het laatst levend heeft gezien. Leest u de berichten nog eens met bovenstaande kennis:

AfbeeldingAfbeelding

Ziet u dat er niets van die berichtgeving klopt? Hoe men zich uitput om Feik Mustafa uit de wind te houden? Men zegt niet eens dat het om een asielzoeker gaat. Er wordt slechts gesproken over een minderjarige verdachte uit dezelfde gemeente. En er zou geen sprake zijn geweest van bedreiging met geweld? Hoe kan Stephanie dan zodanig gewond zijn geraakt dat ze nog maandenlang fysiotherapie nodig heeft gehad? En waarom is die zogenaamde verwonding de ouders van Stephanie dan niet opgevallen tussen Koninginnedag en 14 mei? Dan zegt men ook dat de verdachte twee weken geleden is verhoord? Dat zou dan na de aangifte van 14 mei moeten zijn geweest, maar dat kan weer helemaal niet, want Feik was immers sinds 3 mei al weg uit Kollum. Dan zou de aangifte zijn ingetrokken? Het is natuurlijk onbestaanbaar dat de politie zoiets meldt als die aangifte helemaal niet ingetrokken is, het versterkt slechts de gedachte dat men zuiver een zaak nodig had om de aanhouding van Feik te verklaren, zonder hem daadwerkeljk te willen vervolgen.

Welnu, die bewering van de ingetrokken aangifte wordt na protesten van vader Van Reemst, later dan wel gecorrigeerd, maar nog eens praten met de vermeende verdachte is natuurlijk ook heel iets anders dan een hechtenis van maar liefst 4 dagen, wat helemaal niet kan zonder verlenging door een rechter-commissaris. Voor een aangifte die ingetrokken zou zijn, ga je iemand ook niet 4 dagen vasthouden en verhoren. Kortom, deze krantenberichten alleen al, zijn het bewijs voor de leugens van justitie om de moordenaars van Marianne te beschermen. Die leugens worden echter nog stuitender in deze twee berichten. Het is zeer belangrijk dat u deze berichten goed leest, tenminste als u het bedrog van justitie goed wilt begrijpen.

Bart Olmer van de Telegraaf schrijft hier op 7 juli 1999 dat justitie naarstig op zoek is naar twee spoorloos verdwenen asielzoekers, die Marianne hadden bedreigd en ook zijn uit geweest in de bewuste omgeving in de nacht van de moord. De bedoelde asielzoekers waren niemand minder dan Feik en Ali. Maar Feik was allesbehalve spoorloos! Feik was zelfs bij het ter perse gaan van dit bericht nog steeds formeel verdachte voor de verkrachting van Stephanie! De zaak werd immers pas op 15 juli geseponeerd. Maar volgens dit bericht is hij spoorloos! Ziet u het onvoorstelbare bedrog? In het tweede bericht wordt zelfs letterlijk bevestigd dat het om Feik gaat. Leest u maar mee in de tweede kolom: Ook waren ze betrokken bij het incident in de Ringobar waarbij de Irakees door het personeel op straat werd gezet en Marianne toen bedreigde. Diezelfde Irakees, zo is de afgelopen weken duidelijk geworden, is aangehouden op verdenking een meisje uit Kollum in de nacht van de moord te hebben verkracht.

Afbeelding

Het meisje uit Kollum was dus Stephanie van Reemst en volgens dit bericht is Feik na zijn aanhouding en na DNA-afname spoorloos verdwenen. Hij is dus een voortvluchtige verdachte geworden in een zaak die nog loopt, en nu wordt hij NOTA BENE ook nog gezocht voor de moord op Marianne! Snapt u het nog? Snapt u het ook nog als u beseft dat de verkrachtingszaak een week na dit bericht wordt geseponeerd? Snapt u dan ook dat vader Bert van Reemst tegen ons zegt: Stephanie heeft niet alles verteld en houdt ook voor ons een groot geheim!

In een later bericht wordt Feik dan weer valselijk uit elkaar getrokken tot twee verschillende personen. Feik is ontegenzeggelijk dezelfde jongen die zowel Marianne met een keeldoorsnijdend gebaar had bedreigd in de Ringobar, als de jongen tegen wie aangifte van verkrachting was gedaan door Stephanie. Echter, in de tweede kolom van dit bericht, door justitie ingestoken aan de Leeuwarder Courant, worden het ineens twee verschillende personen. Het moge duidelijk zijn dat justitie liegt omdat men niet wil dat het publiek inziet dat het hier om een en dezelfde Feik Mustafa gaat, laat staan dat hij de onafscheidelijke metgezel was van justitie’s eigen voortvluchtige hoofdverdachte Ali Hassan.

Snapt u dan ook dat wij stellen wettig en overtuigend te kunnen bewijzen dat de moordenaars van Marianne Feik en Ali zijn en dat deze moordenaars beschermd worden door onze eigen justitie? Snapt u dan ook dat de ouders van Marianne als de wiedeweerga een voorlopig getuigenverhoor moeten aanvragen voor Stephanie, als zij het niet vrijwillig wil vertellen?

Enfin, dat Stephanie zich benauwd en schuldig voelt over haar stilzwijgen, blijkt ook uit de ontboezemingen die zij na de moord aan een goede vriend toevertrouwt. De precieze bewoordingen zijn niet meer te achterhalen, maar de strekking was iets van: Als Marianne er niet was geweest, hadden ze mij vermoord. (Let op het meervoud: ze). Tegen deze zelfde vriend zou Stephanie gezegd hebben dat zij dreigbrieven heeft ontvangen om haar mond te houden of anders zou zij ook worden vermoord. Ook naar eigen zeggen, weet Stephanie dus meer van de ware toedracht (en beseft zij wat voor soort vriendje zij aan Feik had). Dat was al meer dan duidelijk aan de hand van haar reactie op mijn stelling, maar het wordt nog duidelijker aan de hand van de bizarre gebeurtenissen na mijn bezoek. Ik heb twee dagen daarna namelijk nog een bericht via Hyves gestuurd aan haar broer David om mijn visite uit te leggen en nader toe te lichten. Daags daarna waren zowel het Hyves account van David als van Stephanie verdwenen! Ik ben benieuwd hoe zij deze overspannen reactie uitleggen aan hun talloze Hyves vrienden (als ik mij goed herinner, had David er meer dan 300).

Maar het wordt nog gekker! Want even later ontving ik onderstaande email van het advocatenkantoor Anker en Anker:

Geachte heer Dankbaar,

Tot ons kantoor wendden zich de heer David van Reemst, mevrouw Stephanie Broersma en mevrouw J.Messchendorp, u bekend, verder te noemen cliënten.

Gebleken is dat er sprake is geweest van ongevraagde contacten van uw kant. Cliënten zijn van mening dat deze gang van zaken ongewenst is en willen op geen enkele manier met u medewerken of door u worden benaderd.

U blijkt gezien de inhoud van de in mijn bezit zijnde mails op de hoogte te zijn van de precaire gezondheidssituatie van mevrouw Broersma en niettemin benadert u cliënten, op een wijze die zij onaanvaardbaar en onrechtmatig achten.

U dient zich te onthouden van ieder contact met cliënten. Mocht u geen gevolg geven aan deze eis, en mocht u cliënt of cliënten lastig blijft vallen, dan deel ik u reeds thans mee u in rechte te zullen betrekken, doch ik ga er op voorhand vanuit dat dit niet nodig zal zijn.

Hoogachtend,

H. Anker,

voor deze,

N. de Vries.

Mijn antwoord was als volgt:

Geachte heer Anker,

In goede orde ontving ik uw bericht van heden. Uw stellingnames en vermeende verwijten werp ik verre van mij.

U zegt op de hoogte te zijn van de mail die ik aan uw cliënt de heer David van Reemst toezond via de website Hyves. Dan zult u als ervaren gerenommeerde advocaat toch moeten weten dat mij niets te verwijten valt, laat staan onrechtmatige handelingen. Bovendien bent u op de hoogte van de informatie in het bedoelde mailbericht, waaruit u dus ook moet begrijpen dat uw cliënt een cruciale getuige is in de moordzaak Marianne Vaatstra. Een getuige met tot nu toe, om welke reden dan ook, verzwegen informatie over de ware toedracht van de gebeurtenissen in die voor Marianne fatale nacht van Koningininnedag 1999. Een getuige, wiens informatie zeer wel tot de oplossing van dit gruwelijke misdrijf en de berechting van de daders zal kunnen leiden.

Het is reeds opmerkelijk te noemen dat u deze informatie niet namens uw cliënten verkiest te ontkennen, doch in plaats daarvan namens hen, mij te kennen geeft dat zij op geen enkele manier wensen mede te werken en het niet op prijs te stellen door mij benaderd te zijn of benaderd te worden, en zelfs met gerechtelijke stappen dreigt. Dit komt mij voor als de wereld op zijn kop. Het verzwijgen van cruciale informatie, zeg maar de kennis van een misdrijf en de daders, informatie dus waarvan het achterhouden de rechtsgang belemmert, is onder omstandigheden strafbaar.

Een al of niet precaire gezondheidsituatie, de ernst waarvan ik geen inzicht heb, kan daarbij niet als excuus gelden. Bovendien is het zo dat het verschaffen c.q. herinneren van bedoelde informatie slechts dan spanning voor betrokkene kan opleveren, wanneer betrokkene daadwerkelijk zulke informatie heeft verzwegen, al dan niet in opdracht van derden. Het feit dat uw cliënten op meer dan een wijze hebben aangegeven dat zij van slag zijn geraakt door mijn beleefde bezoek en dito vraag, draagt slechts bij aan deze conclusie.

Voorts is mij bekend dat uw kantoor op enig moment de ouders van de vermoorde Marianne Vaatstra heeft bijgestaan. Dit betrof met name bijstand om door hen gewenste informatie boven tafel te krijgen die helderheid zou kunnen scheppen in de ware toedracht omtrent de moord van hun dochter. Thans vertegenwoordigt u een cliënt die informatie heeft die deze zaak tot een oplossing kan brengen. Mij dunkt dat daar snel de indruk van tegenstelde belangen kan ontstaan. Wellicht is het te overwegen dat u uw cliënten adviseert een andere raadsman in de arm te nemen, zo zij mochten volharden in hun opstelling geen enkele medewerking te willen verlenen aan de opheldering van deze misschien wel meest gepubliceerde onopgeloste moordzaak.

Ik deel u bij deze mede dat ik optreed met medeweten en goedvinden van uw voormalige cliënten, de ouders van Marianne. Tevens deel ik u mede dat ook zij gaarne een gesprek zouden aangaan met uw cliënten. Laat ik van de gelegenheid gebruik maken om de suggestie te doen dat u daar eventueel en desgewenst een bemiddelende rol in zou kunnen vervullen, zoals u dat destijds ook heeft gedaan tussen hen en justitie.

Overigens stond ik voor het ontvangen van uw bericht, net op het punt om de zuster van Stephanie en David een bericht te sturen. Nu u mij kenbaar heeft gemaakt het communicatiekanaal naar uw cliënten te zijn, stuur ik dit bericht aan u als onderstaand.

Vooralsnog ga ik ervan uit dat ook u en uw cliënten graag zouden zien dat de gruwelijke moord op Marianne Vaatstra wordt opgelost, dat de daders hun verdiende straf krijgen en dat recht gedaan wordt aan Marianne en haar nabestaanden. Voorts ga ik ervan uit dat ook uw cliënten, die zelf dochters hebben, met mij van mening zijn dat er geen valide excuses kunnen zijn om informatie achter te houden. Mag ik aannemen dat ook uw cliënten eenzelfde stelling zouden innemen als een dochter van hen hetzelfde lot als Marianne zou treffen?

Hoogachtend,

Wim Dankbaar

PS: Mocht u zich verder willen verdiepen in mijn bemoeienissen met deze zaak:

http://www.klokkenluideronline.is/artikel/5224/bewijslast-tot-nu-toe-in-de-vaatstra-zaak.html

Bijlage: Voorgenomen bericht aan Soschannah:

Beste Soschannah/famile van Reemst,

Stephanie en David reageren wel erg overdreven door hun hele Hyves account op te heffen naar aanleiding van 1 briefje van mij. Ook een beetje naief, en vooral heel veelzeggend. Net of dat de wegen om Stephanie een boodschap over te brengen, blokkeert. Blijkbaar veroorzaakt de waarheid grote ontsteltenis bij Stephanie dat zij tot zulke rare sprongen besluit.

Lees dit verhaal even:

http://www.klokkenluideronline.is/artikel/5619/spencer.html

Als Stephanie niet naar voren wil komen met de waarheid, dan zal ik deze zelf vertellen op soortgelijke manier als over Spencer en zijn ouders.

Zeg maar tegen je zusje dat ik nu pas snap dat ze Feik een handje geholpen heeft met zijn plannetjes. Dat ik mij tevens kan voorstellen dat ze zich daar heel erg schuldig over voelt, maar dat is nog steeds GEEN reden om de waarheid niet te vertellen. Als zij het niet wil doen, doe ik het zelf. Ik hoop dat je begrijpt dat het veel sierlijker is als Stephanie het zelf doet. Natuurlijk begrijp ik ook dat Feik haar heeft bedreigd om haar mond te houden, maar ook dat is geen reden. Een 14 jarig meisje kon uiteraard wel meewerken aan een “kwajongensstreek” maar nooit bevroeden dat Marianne vermoord zou worden. Door nu de waarheid te vertellen, zal men haar vergeven en zelfs dankbaar zijn. Door het niet te vertellen, niet.

Ze kan mij benaderen op 023-5268730 of via [email protected]. Ze mag ook ook de moeder van Marianne bellen om het verhaal aan haar te vertellen. Haar nummer is xxxx-xxxxxxx.

Mocht ik binnen een week niks vernemen, dan publiceer ik het verhaal zelf binnenkort, waarbij ik opmerk dat ik, zoals een goed journalist betaamt, de publicatie eerst aan betrokkenen zal voorleggen voor wederhoor.

Mvg

Wim

Verslag gesprek van een van onze medewerkers met Tettje Hansma 7 december 2010 te Kollum.

Zo rond 14.00 was ik bij Tettje Hansma in Kollum en zij verteld over de dag 30 april 1999 dat zij moest werken in het Filtsje te Kollum van ‘ s morgens tien uur tot ’s avonds twaalf uur en dat zij zich kan herinneren dat Marianne Vaatstra die avond net voor twaalf uur nog in het Filtsje was samen met een paar jongemannen en nog 1 of 2 meisjes in ieder geval kan zij zich herinneren dat ook Stephanie van Reemst daarbij aanwezig was en twee asielzoekers die ze ook wel vaker had gezien namelijk Ali en Feik en ook was er een duitser (later van een foto door Tettje geïdentificeerd als Ludger Dill) bij aanwezig, evenals Spencer (de vriend van Marianne) met nog een jongen die ze zo niet kent (Wietze?), ze moet daar eerst een foto van zien. Het groepje had duidelijk onenigheid met elkaar. Tettje heeft foto’s van de Feik, Ali en Stephanie gezien en herkent ze heel goed! Ook had ze diezelfde jongemannen en meisje (zonder Marianne) aan het begin van de avond gezien in het Filtsje en ook daarbuiten want toen hadden ze ruzie en Tettje heeft samen met Anja toen de boel wat besust en toen zijn ze naar binnen gegaan en over en weer waren ze nog wel wat aan het mopperen (het verhaal van Geke), maar tot vechten is het niet meer gekomen.

Tettje had Marianne wel vaker gezien en wist meteen toen ze hoorde dat het vermoorde meisje Marianne Vaatstra was, die toen op die avond 30 april laat nog in het Filtsje was geweest, samen met die anderen en dat ze wat problemen hadden.

Ik heb dit verslag zo net nog even met Tettje doorgenomen ook hebben we de foto’s en filmpje van Feik goed doorgenomen en zij was het ermee eens om het zo te laten, vond dat ze ook heel overtuigend de mensen herkende , geen twijfels maar gelijk boem, van ja die heb ik ook wel vaker gezien. Ook kent ze moeder van Stephanie wel en de moeder van Tineke ook en Stephanie die ziet ze ook geregeld.

Epiloog:

Voordat u Stephanie en haar familie allerlei verwijten voor de voeten gooit, bijvoorbeeld dat zij nooit vrijwillig de waarheid hebben willen vertellen, denk ik dat u zich eerst dient te beseffen dat dit een verhaal is van onderdrukking en machtsmisbruik door de Staat der Nederlanden. De Staat der Nederlanden die van ons allemaal zou moeten zijn. Dit stuk, waarvoor ik de verantwoordelijk volledig op mij neem, roept ook een journalistiek dilemma aan. Mag dit wel? Kun je het wel maken om eenvoudige burgers van een Fries dorpje zo in de schijnwerpers te zetten? Welnu, in Stephanie (2) zal ik documenteren hoeveel tijd en ruimte wij hebben besteed om de familie Van Reemst te bewegen om in besloten kring met de ouders van Marianne Vaatstra om de tafel te gaan zitten, opdat deze publicatie niet over hen heen zou komen. Blijkbaar is de angst voor de Staat groter dan hun rechtsgevoel.

Uiteraard is het verwijtbaar dat een getuige die kennis heeft over de daders en de ware toedracht van een gruwelijke, zogenaamd “onopgeloste” moord, die informatie niet prijsgeeft. Maar bovenal is dit een verhaal dat verwijten en correctie rechtvaardigt richting de Staat. In dit specifieke geval, de moord op Marianne Vaatstra, durf en blijf ik stellen, dat de hoogste ambtenaren van ons huidige departement Justitie persoonlijk verantwoordelijk waren en zijn voor de “Doofpot van Kollum”. Ik kan het eigenlijk niet beter verwoorden dan de email die ik zojuist van Robert Hörchner ontving:

Beste vrienden,

Jhr.mr. J.G. Reuchlin is de schrijver van het pas verschenen boek, HET GESCHONDEN GELAAT VAN DE STAAT.

De schrijver van het boek toont aan dat onrechtmatige – en soms misdadige gedragingen door de Staat der Nederlanden geenszins incidenten zijn, maar tot een vast patroon zijn gaan behoren om een door de overheid onrechtmatig geschade burger van zijn recht te beroven om een redelijke en billijke schadevergoeding te krijgen.

De landsadvocaat bekleedt daarbij als juridische spreekbuis van de Staat een hoogst bedenkelijke actieve rol.

Het is de bedoeling van Jhr.mr. J.G. Reuchlin, om de Minister van Justitie een petitie aan te bieden met het verzoek een diepgaand en kritisch onderzoek in te stellen naar de wijze waarop de landsadvocaat invulling geeft aan de opdracht om de Staat der Nederlanden in juridische aangelegenheden te vertegenwoordigen.

Graag verzoek ik u de petitie zo veel als mogelijk te verspreiden, opdat de petitie een zo breed mogelijk draagvlak krijgt.

Bijgesloten de tekst van de petitie. (zie bijlage)

Het is voldoende indien u per e-mail laat weten dat u instemt.

Stuur e-mail naar: [email protected]

Print Friendly, PDF & Email
Share