21 JUNI: YEHUDI M. KOMT VOOR DE RECHTER

21 JUNI 2013 OM 11:30 UUR STAAN VOOR HET EERST IN DE GESCHIEDENIS VAN DE NEDERLANDSE ADVOCATUUR EEN MOEDER EN EEN ZOON SAMEN VOOR DE HOOGSTE TUCHTRECHTER: HET HOF VAN DISCIPLINE IN HET PALEIS VAN JUSTITIE TE DEN BOSCH. ER IS MAAR EEN FAMILIE DIE IN BEELD KOMT VOOR DEZE PRIMEUR: DE FAMILIE MOSZKOWICZ.

De aanklachten tegen moeder en zoon zijn ongekend en zo ernstig, dat de Utrechtse deken van de Orde van Advocaten, L. Bohmer, heeft geschreven dat Moszkowicz zich schuldig heeft gemaakt aan een ‘ernstig tuchtrechterlijk vergrijp’. Hij doelde hierbij op het heimelijk opnemen van gesprekken met Micha -so wie so al verboden- en deze vervolgens ter hand te stellen aan Nicole Vogelenzang, officier van justitie te Den Haag. Maar de Utrechtse deken nam geen maatregel tegen Moszkowicz. Tegen zijn moeder al evenmin hoewel vast staat dat zij Micha voortdurend heeft belogen en bedrogen toen zij optrad als zijn advocate in de Micha-claim. Eind april zette hetzelfde Hof de oom van Yehudi, Bram, voor het leven uit het ambt. De vader van Yehudi staat te boek als de grootste crimineel uit de geschiedenis van de Nederlandse advocatuur. Het Hof is recent getroffen door een schandaal van ongekende omvang. Dit zet de zitting van 21 juni eens te meer op scherp. Hieronder volgen een stuk van Andre Vergeer over Yehudi en een brief van Micha aan het Hof die de werkelijke praktijk en agenda van Yehudi onthult.

De ‘lokadvocaat’?

Door André Vergeer

Nu Yehudi Moszkowicz zich als advocaat (1.60 m. lang en veelal ongeschoren) heeft begeven in de voetsporen van zijn vader Robert (foto) en zijn moeder Marjolijn, mag je je in alle redelijkheid afvragen of hij wellicht ook de methoden en mentaliteit van Pa en Ma heeft overgenomen. Op zijn site vind je een lange lijst van succesverhalen (hoewel, lang? en hoewel, succesverhalen?) We zijn laatst via de MSM al uitgebreid geïnformeerd over de strapatsen van zijn oom Bram maar ook binnen déze tak van de familie Moszkowicz lijkt de administratie niet geheel op orde:

Deze zomer ging Moszkowicz’ Lafin bv failliet. Dit is niet de bv van Moszkowicz’ juridische kantoor, maar een andere vennootschap. Een voormalig werkneemster, die nog ruim €17.000,- aan salaris te goed heeft, had het faillissement van Lafin aangevraagd. In zijn eerste verslag schreef de curator al over onbehoorlijk bestuur. Robert Moszkowicz heeft zes jaar lang geen jaarrekeningen gedeponeerd en voerde volgens de curator ‘niet of nauwelijks’ een administratie.

Blijkbaar heeft Yehudi de behandeling van zijn eigen personeel i.i.g. wèl al van zijn vader overgenomen. Want wat blijkt? Ook Yehudi, met zijn strijdvaardige moeder Marjolijn Vissers aan zijn zijde, heeft weinig animo om zijn eigen personeel netjes te betalen.

En, zoals al eens eerder gesignaleerd, draait Yehudi, met de hulp van zijn moeder, er zijn hand ook niet voor om, om de feiten enigszins aan zijn eigen ‘realiteit’ aan te passen, zie zijn verweer in deze zaak:

Mevrouw Shahbazi bleek bij aanvang van het dienstverband bij advocatenkantoor Vissers & Moszkowicz verzwegen te hebben dat zij een relatie had met een officier van justitie, mr. J. Van Horen, hetgeen tot belangenverstrengeling zou kunnen leiden. In een later stadium is deze relatie naar voren gekomen en heeft het kantoor besloten om haar uitsluitend zaken te laten behandelen waarbij haar relatie met de officier van justitie niet voor problemen zou kunnen zorgen. Dit betekende voor mevrouw Shahbazi dat zij vrijwel geen strafzaken meer zou mogen behandelen. Mevrouw Shahbazi heeft zich vervolgens ziek gemeld. Later bleek dat ze al haar boeken en andere bezittingen (zoals verschillende paren schoenen) mee naar huis had genomen.

Nee, er was dus geenszins sprake van intimidatie. Althans niet van de zijde van Yehudi zèlf. De veroordeling van Yehudi tot het betalen van haar achterstallige salaris was dus een regelrechte gerechtelijke dwaling?
Als het allemaal niet zo triest was zou je je echt kunnen verkneukelen over al deze familiaire schermutselingen voor de rechter, internet staat intussen vol van deze familie.

Yehudi vindt een ‘gat in de markt’
Maar nu lijkt Yehudi dan toch echt een ‘gat’ in de markt te hebben gevonden. Hij lijkt zich plots, heel altruïstisch, op te werpen voor geweldsslachtoffers met torenhoge schade-eisen in de strafprocedure (voeging heet dat). Zo heeft hij de familie van Marianne Vaatstra weten te strikken met een totale eis van € 80.000,= (overigens, direct daarna begonnen de bedreigingen richting de ‘complotters’, weet u nog?) en ook de nabestaanden van grensrechter Nieuwenhuizen eisen nu dus via Yehudi een schadevergoeding van ruim twee ton van zijn belagers. Maar, als deze slachtoffers van geweldsmisdrijven even op Google hadden gekeken, dan was hen ook opgevallen dat dergelijke schade-eisen bijna nooit worden toegewezen door de strafrechter en dan nog eens geheel afgezien van het feit dat nabestaanden veel keer al helemaal het nakijken hebben:

De strafrechter heeft slechts beperkte tijd en middelen om uw schade te beoordelen. Mede daarom beoordeelt hij allereerst of uw schadeclaim voldoende eenvoudig van aard is. Dat wil zeggen: zonder veel moeite kan worden vastgesteld. Als dat niet het geval is, kan de rechter u niet-ontvankelijk verklaren. Dat wil dan zeggen dat de strafrechter uw schadeclaim niet in behandeling neemt en u verwijst naar de burgerlijke rechter.

Het was dus op voorhand voorspelbaar dat de schade-eisen van Yehudi, ic. van de Vaatstra’s tegen Jasper Steringa, en de nabestaanden van Nieuwenhuizen tegen de ‘schoppers’, door de strafrechter zouden worden afgewezen. Maar wat gebeurt er dan eigenlijk met het ‘uurtje-factuurtje’ van deze ’meevoelende’ advocaat? Een frappant voorbeeld uit de praktijk:

Het honorarium van de advocaat van betrokkene, bedroeg in deze zaak maar liefst €.23.128,46. De rechter wees uiteindelijk een bedrag toe van €.10.000,00, waardoor er aan juridische kosten €.13.128,46 overbleef. Formeel zou betrokkene dit bedrag uit eigen zak aan haar advocaat moeten betalen. Als zij daarvoor het haar toegekende smartengeld van €.7.500,00 zou gebruiken, dan heeft deze medische misser in combinatie met haar keuze van advocaat er uiteindelijk voor gezorgd dat zij is opgezadeld met een restschuld van €.5.628,46. En dat zou eigenlijk dus niet moeten kunnen. Niet geheel onterecht tikte de rechter (de advocaat van) betrokkene dan ook op de vingers, door te zeggen dat: “nu verzoekster haar vordering heeft beperkt tot immateriele schadevergoeding, had zij (lees: haar advocaat) zich echter moeten realiseren dat – gelet op de doorgaans toegewezen bedragen voor immateriele schadevergoeding – de juridische kosten hiermee in redelijke verhouding dienden te blijven.

Sneu hè? Dacht je eindelijk een advocaat te hebben gevonden met enig empathisch invoelingsvermogen (gratis of niet), krijg je nòg niet waar je recht op hebt.. (Wikipedia: Het empathisch vermogen speelt een hoofdrol bij emotionele intelligentie (sic!)

Slachtoffers van geweldsmisdrijven zouden er echter goed aan doen om even naar de site van de ANWB te gaan inzake (immateriële) schadevergoeding: Wie heeft recht op smartengeld?

Hieronder volgt de brief van Micha aan het Hof van Discipline over Yehudi Moszkowicz:

Hof van Discipline
Postbus 132
4840 AC Prinsenbeek
referentie: 6581
Schiedam, 22 mei 2013

Geacht Hof,

Via deze brief wil ik u op de hoogte brengen van feiten en omstandigheden zoals die de laatste maanden aan het licht zijn gekomen en die van groot belang zijn bij de behandeling van mijn klacht voor uw Hof die thans staat gepland voor vrijdag 21 juni.

Thans is aan het licht gekomen dat betrokkene mr. Y. Moszkowicz optreeedt namens de heer B. Vaatstra, de vader van de in 1999 vermoorde Marianne Vaatstra. Het gaat hier om de meest besproken en meest controversiele moord in de Nederlandse crime-geschiedenis.

Ik was jarenlang een van de meest besproken en meest gezaghebbende journalisten die de lezing van Justitie over deze moord bestreed en zelfstandig onderzoek deed naar feiten en omstandigheden. In dat kader heb ik nog samengewerkt met de heer Vaatstra -thans dus de client van Moszkowicz- omdat hij was overtuigd van de juistheid van mijn benadering van de moord op zijn dochter. In april 2010 had in nog een interview met de heer Vaatstra zoals op dit filmpje is te zien:

Echter, in het jaar daarna, medio 2011, keerde de heer Vaatstra zich opeens tegen mij en de andere ‘vrije onderzoekers’ en koos geheel voor de lijn van Justitie. Dit leidde een periode in van felle demonisering van mij via de landelijke media die zelfs zo ver ging, dat Peter R. de Vries tot drie keer toe opriep mij ‘in een dwangbuis af te voeren naar een TBS inrichting’. Ik heb van deze belaging aangifte gedaan. Deze aangifte is bijgevoegd. Tevens deed de advocaat Jan Vlug -die geheel in lijn opereerde met De Vries en B. Vaatstra- aangifte tegen mij wegens een ‘doodsbedreiging’. Naar aanleiding van deze aangifte ben ik gearresteerd in het Paleis van Justitie te Den Haag waar ik een andere zitting bezocht. Ik ben in deze zaak vrijgesproken door de politierechter in Zwolle. De sfeer en hetze die werd ontrold tegen de ‘vrije onderzoekers’ is nog nooit eerder vertoond in Nederland.

Op 26 september 2011 keerde het kantoor van Moszkowicz zich compleet onverwacht tegen mij waar ik tot op dat moment niet anders kon dan ervan uitgaan dat het mij zou bijstaan in mijn schadeclaim tegen ex-rechter Westenberg. De ongehoorde en paniekerige wijze waarop dit gebeurde alsmede de extreme acties daarna van Moszkowicz en zijn moeder mij schade te berokkenen -het kantoor van mijn voormalig raadsman heeft tot op de dag van vandaag beslag liggen op al mijn bankrekeningen- en te demoniseren vormen de kern van de tuchtklacht. Op 28 maart 2012 werd bekend dat Moszkowicz optreedt voor B. Vaatstra. Als bewijs is een bericht van Twitter bijgevoegd. Het is overigens opvallend en alarmerend dat Moszkowicz, normaal zeer tuk op publiciteit, zijn bijstand aan Vaatstra voor de samenleving verborgen houdt.

Het is nauwelijks mogelijk de bijstand van Moszkowicz aan Vaatstra los te zien van de wijze waarop zijn kantoor mij heeft gedumpt als client. De tijdstippen waarop B. Vaatstra het contact met mij verbrak en waarop het kantoor van Moszkowicz mij het bos in stuurde komen overeen. Het zou bovendien volstrekt onmogelijk zijn geweest voor het kantoor mij bij staan in de meest extreme claim uit de Nederlandse geschiedenis tegen de rechterlijke macht die zeker gepaard gaat met publiciteit en tegelijkertijd mijn lezing van de moord op Marianne Vaatstra te bestrijden in opdracht van B. Vaatstra en Justitie. Het kantoor moest dus kiezen. Dat heeft het gedaan, maar op een wijze die op geen enkele manier voldoet aan de eisen die de samenleving en een client aan een raadsman mogen en moeten stellen.

De laatste maanden komen feiten aan het licht die een herhaling lijken te vormen van het bovenstaande. Volgens -vooralsnog onbevestigde- berichten treedt Moszkowicz ook op voor de moeder van de ‘gezelfmoorde’ tiener uit Wassenaar Anass, zulks samen met zijn vader die wegens extreem wangedrag reeds jaren geleden is geschrapt van het tableau. Ook in deze zaak geldt dat ik als klager vele en gerichte artikelen heb geschreven die de lezing van Justitie in deze zaak bestrijden.

We moeten dus concluderen dat het kantoor van Moszkowicz en Vissers heeft gekozen voor een ‘staats-praktijk’ waarin de belangen worden gediend van the powers that be. In deze praktijk konden ze een dissident die landelijk bekend staat als onthuller van misstanden binnen de rechterlijke macht niet gebruiken. Het voeren van een ‘staats-praktijk’ staat een advocaat vrij, al kan men vraagtekens zetten bij de morele aspecten. Wat een advocaat echter niet vrijstaat is de praktijk van zijn kantoor ‘op te ruimen’ van ‘ongewenste elementen’ en deze vervolgens te vuur en te zwaar te gaan bestrijden.

Met de meeste hoogachting,

Micha Kat
journalist

Print Friendly, PDF & Email
Share